از «یومیوری شیمبون» امپراتور روزنامه های جهان با ۱۴ میلیون نسخه تیراژ در روز، پیش از این مطلبی در این وبلاگ آمده است. نوشته امروز را دنباله آن بخش بدانید:

     ... یومیوری از پشتوانه اداری قابل قبولی برخوردار است. بخش اداری این روزنامه، مثل اداره های دیگر نیست. کارمندان با همان نظم خاص ژاپنی ها به سر کار می آیند، اما هر کدام، چند کار متفاوت را با هم انجام می دهند. یکی از بارزترین مولفه های آنان، تسلط به امور بازرگانی است و این قدرت تفکر اعضای اداری را می رساند. مدیران بازرگانی نیز که هر کدام به چهار زبان زنده دنیا تسلط دارند، در بسیاری موارد، خود برای بازاریابی اقدام می کنند. یعنی آنها خود را در سربلندی روزنامه سهیم می دانند. از نظر آنان، این که مدیری ارشد، خود برای بازاریابی اقدام کند، مایه سرافکندگی او نیست! ژاپنی ها عادت دارند فقط به روبرو نگاه کنند و روبرو، چیزی جز موفقیت نیست. آنها به تنهایی قادرند بازار را به تسلط خود درآورند. یعنی کاری کنند که مردم به راحتی، یومیوری را مظهر نظم بدانند و این، از عهده هر سیستم اداری بر نمی آید.
     مدیران این قسمت، هر هفته صفحه ای با نام «نتایج هفته» به عنوان بیلان کار هفتگی خود، در روزنامه منتشر می کنند. این بدان معنی است که مدیران بازرگانی و اداری، چندان هم با نگارش روزنامه بیگانه نیستند. آنها شفاف سازی افکار عمومی را در قبال کارهای خود امری ضروری تلقی می کنند. کاری که در ایران به خاطر هزینه های غیر معمول و تحمیلی، هیچ مدیر اداری، جرئت پرداختن به آن را ندارد!
     اما مدیریت تحریریه نیز در یومیوری، با بسیاری رسانه های نوشتاری دیگر متفاوت است. در واقع، یومیوری یعنی مدیریت تحریریه! شعار اصلی یومیوری این است:«در این روزنامه هر مطلبی را که می خواهید، می توانید پیدا کنید!». شعار دادن، کار راحتی است اما عمل کردن به آن کار هر فردی نیست.
     این که تحریریه یومیوری ادعا می کند تمام سلیقه ها را در بر می گیرد، تا حد بسیار زیادی به واقعیت نزدیک است. نکته منحصر به فرد در این تحریریه، وجود «مدیر سرویس» در کنار هر دبیر سرویس است! دبیر سرویس، وظیفه نظارت بر اخبار و ویرایش آنها را دارد، اما مدیریت سرویس به فردی سپرده می شود که علاوه بر داشتن توانی بالا در نویسندگی روزنامه، بتواند کارهای جانبی سرویس را سر و سامان دهد.
     حقوقی که مدیران سرویس ها می گیرند، بعد از سردبیران روزنامه، در رتبه دوم قرار دارد. یعنی اگر سردبیر روزنامه نباشد، مدیران سرویس در یک جلسه شرکت می کنند و مطالب اصلی صفحه اول را تعیین می کنند. مدیر سرویس باید حضوری فعال در صفحه یا صفحات روزنامه داشته باشد، ضمن این که او، سردبیر سایت خبری روزنامه هم هست. بنا بر این، مدیر سرویس، فرد کم تجربه ای نیست و یا فقط برای کارهای اداری انتخاب نشده است.
     مدیران سرویس در یومیوری ۳۵ نفر هستند و همگی جزو  برترین روزنامه نگاران و افراد آگاه در علوم ارتباطات به حساب می آیند. تعجبی هم ندارد که آنها حقوقی همپای سردبیران دریافت می کنند. وقتی به هرم منظم یومیوری شیمبون نگاه می کنیم، می بینیم که علاوه بر داشتن یک تحریریه با فکر و اندیشه، مدیران آن در بالاترین سطح کیفی کار می کنند. به چند زبان زنده تسلط دارند، بازار را می شناسند، به شیوه های نگارش روزنامه مسلطند و ...
     باید به این موضوع بیشتر فکر کنیم که چرا در ژاپن، به ازای هر یک نفر، چهار روزنامه متفاوت وجود دارد و در کشور ما، با امکانات و قابلیت هایی هزار برابر آن، مجموع تیراژ واقعی و بدون برگشتی کل روزنامه های تکراری و  تلکسی و بی محتوا، به دو میلیون نسخه در روز هم نمی رسد. همه اهل فرهنگ و قلم، از ریشه های این عقب ماندگی شرم آور آگاهی دارند اما آیا در برابر این بگیر و ببند های تمام نشدنی اهالی مطبوعات، کار دیگری جز تاسف خوردن و کنار نشستن، از دستشان بر می آید؟ روزنامه نگاران، وجدان جامعه اند و وجدان جامعه، امروز در خواب هفت است!