دکتر خانیکی : چیزی که ما آن را مطبوعه زرد می نامیم، مخاطب را به عنوان بازار یا کالا یا شیئ قلمداد می کند و مخاطب را در برخوردی  تعاملی مد نظر دارد. رسانه های زرد، الزاماْ با قطع متفاوت منتشر نمی شوند و ساده نویس نیستند. حتی توجه به جذابیت های ژورنالیستی به معنای زرد بودن آنها نیست و  در مرز حوزه آکادمیک و کار خبر رسانی فعالیت می کنند . اما در تعریف کلاسیک، هر چیزی که جنبه خبری در آن به جنبه تحلیلی اش غلبه داشته باشد و کمتر از تصویر استفاده کند، ممکن است ویژگی مطبوعات زرد شمرده شود.
     کاشیگر : من این را نمی پذیرم که تعریف مطبعه زرد فقط در اهمیت دادن به تیراژ و جذب مخاطب عام است . هیچ رسانه ای را سراغ ندارم که فقط بر اساس انگیزه تیراژ کار کند. اما هیچ رسانه ای هم نیست که به دنبال مخاطب نباشد. بحث بر سر صحت خبر است و این که چقدر مهم است که خبر پخش شده، صحیح باشد . به نظرم  باید این جنبه را برجسته کرد که ویژگی مطبوعات زرد، «فقدان کم ترین اخلاق» است. در نتیجه به جای انتشار اخباری که صحت و سقم آنها قابل بررسی است، به شایعات میدان می دهند .
     دکتر آشنا : به تعبیری می توانم بگویم نشریات زرد، رسانه های مقاومت هستند در برابر نشزیاتی که ادعا می کنند حقیقت در دست آنها است . نشریات متهم به زرد، یکی از کارهایشان شکستن هیمنه یکی از همین خوب های مرتب است. این کارکرد می تواند نهادینه شده همان شایعه سنتی ما باشد. بیانگر حقایقی است که بیان نمی شود. خرید این نشریات از سوی مردم، دلیل فضولی مردم نیست. مردم دنبال چیز هایی هستند که به آنها گفته نمی شود. می توان گفت سطل کاغذ باطله های بخشی از نشریات، ورودی بخشی از نشریات دیگر است و خبر هایی که شانس گذر از فیلتر رسانه های مصلح را پیدا  نمی کنند، شانس این را دارند که وارد تور نشریات زرد شوند !

منبع گزیده ها : ماهنامه خردنامه همشهری - مهرماه ۸۵