در آستانه فرا رسیدن روز کارگر که بزرگان نظام، بوسه نهادن بر دست او را نشانه عمق احترام به این قشر کم ادعا و کم توقع و معتقد به دین و آیین و مملکت می دانند، مجوز یک ماهنامه که مسایل کارگری را پوشش می داد، لغو شد! تبریکی بهتر از این در این زمانه پر التهاب برای جامعه بی دفاع کارگری، یافت می نشود! گشته ایم ما!
     علیرضا ثقفی، سردبیر «راه آینده» که دلیل واقعی لغو مجوز نشریه برایش روشن نیست گفته است: «درخواست هیات نظارت بر مطبوعات را علت لغو مجوز انتشار اعلام کرده اند، اما دلایل رسمی همواره یک چیز است و دلایلی که گاه در یک نامه اداری عنوان نمی شود،چیز دیگری است.»
     سردبیر «راه آینده» معتقد است که مستقل بودن این ماهنامه، باعث شد که تحت فشار قرار گیرد. ما در هشت شماره مجله، هیچ گونه کمک دولتی نگرفتیم و آنها فکر می کردند از نظر مالی دچار مشکل می شویم. در این مدت، چه از نظر چاپخانه ها که مجله را چاپ نمی کردند و یا دکه ها که آن را نمی فروختند، حتی در پخش پست، که برخی اوقات کارتن های مجله در اداره پست گم می شد و جواب درستی به ما نمی دادند،با مشکلاتی مواجه بودیم.
      جامعه مطبوعاتی و دلسوزان فرهنگ و پیشرفت جامعه، همچنان که بارها عنوان کرده اند، تعطیل و محدودیت و توقیف رسانه ها را که متاسفانه در سالهای اخیر گستردگی و شدت ناباورانه ای به خود گرفته است، روشی خردمندانه با تخلف های احتمالی یک خبرنگار یا نویسنده در یک نشریه نمی دانند و تعطیل خارج از چهارچوب ها و ضوابط قانونی را،در نهایت معادل گشودن زندان های جدید تلقی می کنند. روزنامه نگار اگر خلافی مرتکب شده باشد باید در مراجع صلاحیتدار صنفی و حرفه ای مورد رسیدگی و داوری قرار گیرد و تعطیل نشریه، آخرین و بد ترین گزینه ای است که می توان برای یک خلاف مطبوعاتی متصور بود و در این سالها، همواره بدترین گزینه، نخستین انتخاب بوده و بر بی اعتباری کار  وزین و پر مسئولیت و حساس مطبوعاتی افزوده است. کدام صاحب نظر و شخصیت فرهنگی و دلسوز وعاشق به خدمت راستین در قلمرو فرهنگ را سراغ دارید که بر غربت و بی پناهی اهل قلم در این سرزمین اشک تاثر نریخته باشد؟ به کجا می رویم و چرا به ارزیابی عملکرد و شدت عمل بی حاصل خود، اندیشه نمی کنیم؟