ابوشكور بلخي شاعر انديشمند ايراني در يك نگاه

نهم مارس 987 ميلادي (365 هجري خورشيدي) سالروز در گذشت ابو شكور بلخي يكي از 27 شاعر و اديب دوران سامانيان است كه نظم و نثر فارسي را احياء كردند. ابو شكور درعين حال از نخستين منثوي سرايان ايران است. وي مردي فروتن بود و فروتني اش از اين شعر او استنباط مي شود كه گفت :
    
    تا به آنجا رسيد دانش من
    كه بدانم همي كه نادانم
    
    ابو شكور كه فارسي او با فارسي امروز تفاوتي ندارد و بسيار ساده و روان است معتقد به تاثير دانش افراد دراخلاق و رفتار انساني آنان است و اصل «تناسب ميزان دانش با رفتار انساني» ازوست، و اين باور از اين شعر او به دست مي ايد:
    
    خردمند داند كه پاكي و نرم
    درستي و راستي و گفتار نرم
    
    وي ميان «اراده و تصميم» و «خرد و دانش» رابطه مستقيم بر قرار ديده كه خردمند را قادر به كنترل نفس اماره دانسته و در اين زمينه گويد:
    
    خردمند گويد؛ خرد پادشاست
    كه بر خاص و برعام فرمانرواست
    
    ابو شكور همچنين براين عقيده است كه با دانش و دانايي همه مسائل را مي توان حل كرد و در اين باره گويد:
    
    جهان را به دانش توان يافتن
    به دانش توان رشتن و بافتن
    
    «آفرين نامه» از ابو شكور بلخي است. وي مورد توجه و عنايت خاص نوح ساماني بود.