برگی دیگر از ادب پارسی ـ ۲

     برخي منابع اروپايي ( نه همه منابع ) ، درگذشت « ابو شكور بلخي » پارسي سراي بنام را اول اكتبر سال 986 ميلادي نوشته اند. وي از شعراي دوران سامانيان و از مثنوي سازان نخستين بود. اين بيت از اوست

        جهان را به دانش توان يافتن                       به دانش توان رشتن و بافتن

و نيز :

             تا به آنجا رسيد دانش من                      كه بدانم همي كه نادانم

گر راست سخن گویی و در بند بمانی            به زان که دروغت دهد از بند رهایی

سعدی

چو حرفم  برآمد  درست  از قلم
مرا از همه حرف گیران، چه غم
سعدی

     این وبلاگ نویسی که هر روز رونق بیشتری می گیرد، در واقع جای دفترچه های یادداشت و خاطرات نسل پیش از ما را گرفته است، با این تفاوت که آن دفترچه ها و خاطره نویسی ها، عمدتاً در کنج قفسه ها و صندوقچه ها خاک می خورد و می پوسید و کسی از دلتنگی ها و نجوا های نویسنده اش با خبر نمی شد، اما در زمانه ما، اگر در خلوت نیمه شب، حرفی از سر دلتنگی بر صفحه ی رایانه ای نقش بندد، تنها به فاصله چند پلک به هم زدن، در آنسوی دنیا هم ممکن است همزبان دردمندی، با تو هم نفس شود و آهی بکشد و قطره اشکی بیفشاند و در دل زمزمه کند که کاش به خاطر تحمل ناپذیری بخشی از جامعه در برابر حرف های تلخ اما درست، این همه از یکدیگر دور نمی شدیم. دریغ که همچون دوران زندگی مولانا شمس :
          من گنگ خوابدیده و
          خلقی تمام کر
          من
          عاجزم ز گفتن و
          خلق از شنیدنش

(منسوب به شمس - خط سوم -
دکتر ناصرالدین صاحب الزمانی)

     اما هم چنان به قول مولانا شمس :
          چون گفتنی باشد ،
          و همه عالم
          از ریش من درآویزد
          که مگر نگویم ...
          اگر چه بعد از هزار سال ،
          این سخن
          بدان کس رسد
          که من خواسته باشم

گر بشنوی نصیحت و گر نشنوی ز صدق
گفتیم  و  بر   رسول ، نباشد   بجز  بلاغ

مواعظ سعدی - ۱۳۳