روزنامه نیویورک سان به علت بحران مالی آمریکا تعطیل شد

     به گزارش واحد مرکزی خبر  به نقل فرانس پرس، روزنامه امريکايي نيويورک‌ سان که شش سال پيش به عنوان جايگزين محافظه کار روزنامه نيويورک تايمز متولد شد، قرباني بحران مالي در آمريکا شد و آخرين شماره خود را به علت مشکلات مالي، سه‌شنبه 30 سپتامبر (9 مهر) منتشر کرد. 
     ست ليپسکي سردبير روزنامه نيويورک سان امروز در پيامي به کارکنان اين نشريه از شکست تلاش‌ها براي تامين هزينه روزنامه و تداوم انتشار آن خبر داد.
     وي بحران مالي کنوني در امريکا را از علل اصلي توقف انتشار نيويورک سان اعلام کرد.
نيويورک سان در نخستين شماره خود که آوريل 2002 منتشر شد، آن را رقيب محافظه کار روزنامه نيويورک تايمز معرفي کرده بود.
     مايکل بلومبرگ شهردار نيويورک در اطلاعيه‌اي از توقف انتشار نيويورک سان ابراز تاسف کرد.

برگی دیگر از ادب پارسی ـ ۲

     برخي منابع اروپايي ( نه همه منابع ) ، درگذشت « ابو شكور بلخي » پارسي سراي بنام را اول اكتبر سال 986 ميلادي نوشته اند. وي از شعراي دوران سامانيان و از مثنوي سازان نخستين بود. اين بيت از اوست

        جهان را به دانش توان يافتن                       به دانش توان رشتن و بافتن

و نيز :

             تا به آنجا رسيد دانش من                      كه بدانم همي كه نادانم

وطن امروز در راه است

     روزنامه تازه ای وابسته به جناح راست با شعار دست به دست من بده ، پا به پای ما بیا در آستانه انتشار است. روزنامه ایران خبر داده است که نشریه وطن امروز از روز یک شنبه ۱۴ مهر با سردبیری رضا شکیبایی روی پیشخوان دکه های مطبوعاتی در سراسر کشور قرار خواهد گرفت. خبرگزاری فارس وابسته به جناح راست نیز انتشار این روزنامه به مدیر مسئولی و صاحب امتیازی مهرداد بذرپاش را بدون هیچ اشاره ای به وابستگی آن به یک جناح سیاسی روی خروجی خود قرار داده است.
     به نوشته خبرگزاری پارس، قرار است وطن امروز در ۱۶ صفحه رنگی در قطع ۳۰ * ۳۵ منتشر شود که در حد نصف صفحه روزنامه های قطع مترویی صبح است و با چنین اندازه ای بعید است با اقبال عمومی مواجه شود.

     دانشگاه كلمبيا در نيويورك 25 سپتامبر 1912 به ضميمه دانشكده روزنامه نگاري خود دوره فوق ليسانس اين حرفه را داير كرد كه نخستين دوره فوق ليسانس روزنامه نگاري در جهان است. تا آن زمان، استادان مربوط و اصحاب نظر، ژورناليسم را يك رشته آكادميك مستقل نمي دانستند بلكه همانند پزشكي معتقد به تجربي بودن آن بودند و مي گفتند همان طور كه با رفتن به دانشگاه، يك فرد نمي تواند شاعر و نقاش شود، با شركت در كلاس روزنامه نگاري هم كسي روزنامه نگار نمي شود مگر استعداد، ذوق و معلومات اوليه را داشته باشد.
     بنابراين با تاسيس دوره فوق ليسانس و دكتراي روزنامه نگاري موافق نبودند. جوزف پوليتزر ناشر چند روزنامه در نيويورك عقيده ديگري داشت. او كه روزنامه نگاري را حرفه اي بزرگ، شريف و روشنگر و مدافع مردم و وطن تعريف كرده است خواسته بود كه اين رشته، فوق ليسانس و دكترا هم بدهد. با همين فكر، وي در 1902 مبلغي از پول خود را به دانشگاه كلمبيا داد تا چنين دوره هايي داير كند كه دانشگاه پول او را رد كرد. پوليتزر كه چنين ديد در وصيتنامه اش دو ميليون دلار به اين دانشگاه اختصاص داد و بقيه اش را به دادن جوائز روزنامه نگاري و ادبي. دانشگاه كلمبيا پس از فوت پوليتزر راهي نداشت جز قبول پول و داير كردن دوره هاي مورد نظر پوليتزر و گرنه دولت پول را برداشت مي كرد و به اين ترتيب دوره فوق ليسانس روزنامه نگاري از 25 سپتامبر 1912 در كلمبيا داير شد.

منبع : www.iranianshistoryonthisday.com

     21 سپتامبر سال 1784 روزنامه يوميه "پنسيلونياپاكت" با اين شعار كه "دانستن قدرت است Knowledge is power" انتشار خود را آغاز كرد. اين روزنامه به دليل گرفتن آگهي و تاسيس يك سازمان آگهي ها موفق تر از ساير روزنامه هاي يوميه قرون 17 و 18 آمريكا بوده است. اين نخستين سازمان آگهي ها بود كه در جوار يك نشريه و به ضميمه آن تاسيس مي شد كه بعدا به صورت الگو درآمد

     « ارنستو تئودورو مونه تو Ernesto Teodoro Moneta» روزنامه نگار ميهن دوست ايتاليايي 20 سپتامبر1833 به دنيا آمد و 85 سال عمر كرد. او که يکي از چند روزنامه نگار بزرگ اروپا در قرن 19 بشمار مي رود در 15 سالگي به ناسيوناليست هاي ايتاليا پيوست و با نظاميان اشغالگر اتريشي به جنگ پرداخت و سه نظامي دشمن را کشت. از 1848 تا 1866 از جمله مبارزان خط اول تامين وحدت ايتاليا بود و در کنار گاريبالدي جنگيد . چون پاپها را از عوامل از هم پاشيدگي ايتاليا در طول 14 قرن پيش از آن مي دانست ، با روحانيون کاتوليک ميانه خوبي نداشت و خواهان دين بدون روحانيون درگير درسياست بود. او در اين دوره ملقب به " بزرگترين کارشناس تهييج مردم " شده بود.
     مونه تو " روزنامه نگاري را حرفه مادام العمر خود انتخاب کرده بود و پس از سالها خبرنگاري ، 29 سال سردبير روزنامه Il Secolo بود که در سال 1866 تاسيس شده بود. او در عين حال که يک ملي گراي ثابت قدم بود ، در مقالاتش برادري جهاني ،حذف جنگ و لغو محدوديت هاي مسافرت و اقامت در کشورهاي ديگر را تشويق و براي تحقق اين اصول مبارزه مي کرد.
    او در مصاحبه اي گفته بود که تنها داراي دوعشق و اشتياق است : روزنامه نگاري و عظمت ايتاليا.
     " مونه تو " در کتاب درسي مقدمات روزنامه نگاري نوشته است : ژورناليسم هر انگيزه اي را تامين مي کند و براي عاشقان اين حرفه " ايده آل " است . روزنامه نگار از تلاش باز نمي ايستد ، بنابراين هميشه درگير است و گذشت زمان را حس نمي کند . روزنامه نگار واقعي " خواهان سعادت و نشاط " مردم و به دور از هر گونه آزمندي و تنگ نظري است.
    در اين کتاب ، «مونه تو» شرايط روزنامه نگار شدن را از اين قرار نوشته است:
    شجاعت ، استقلال ، بي طرفي ، مدافع حق و حقيقت بودن ، داشتن نيروي خلاقيت و اراده اي خلل ناپذير ، بنيه قوي ، هوش سرشار ، خستگي ناپذير بودن و روزنامه را بر هر چيز حتي فرزند ترجيح دادن.
    باز کردن يک " صفحه در باره تندرستي" در ايل سوکولو و انتشار مطلب در باره مزاياي پياده روي ، کيفيت غذا و ... ابتکار مونه تا در حرفه روزنامه نگاري است.
    وي کتاب ديگري تحت " قدرت قلم " تاليف کرده است که در ترجمه انگليسي عنوانش را " پاور پرس " قرار داده اند که عمدتا سياسي است تا روزنامه نگاري. کتاب معروف ديگر او " چه زيباست در کنار گاريبالدي بودن" که زمينه ميهن دوستانه دارد و حماسه مانند است.
    مهمترين و مفصلترين اثر او کتاب چهار جلدي " جنگها ، شورش ها و صلح و سازشها در قرن 19 " است که از سال 1903 تا 1910 آن را نوشت. " مونه تا " در کنار روزنامه نگاري و تاليف ، به تدريس روزنامه نگاري در دانشگاه نيز اشتغال داشت و سران دولت ايتاليا که احترام خاص نسبت به او داشتند در موارد متعدد نظر مشورتي او را جويا مي شدند. مونه تا بابت تدريس و مشورت مزد دريافت نمي کرد و آن را تکليف ملي هر شهروند مي دانست.
    در زمان سردبيري او، ايل سوکولو موثق ترين و نافذ ترين روزنامه اروپا بود.
    وي كه برنده جايزه نوبل سال 1907 شده بود چند سال آخر عمر به سبب ابتلا به گلاکوما نابينا بود ، ولي تا آخرين روز عمر مقالاتش را ديكته مي كرد و انتشار مي يافت. « مونه تو » پس از باز نشسته شدن از سردبيري ايل سوکولو به انتشار مجله "بين الملل" که متعلق به خود ش بود پرداخت که دفتر آن را در خانه اش داير کرده بود. اين روزنامه نگار دهم فوريه سال 1918 فوت شد.