بیژن نفیسی می‌گوید اگر تشکل‌های صنفی در عرصه‌ی مطبوعات و رسانه‌ها فعال باشند، لازم نیست دولت خود را درگیر ساماندهی سایت‌های خبری و مسائل این‌چنینی کند و تشکل‌ها خود بر کار سایت‌های خبری نظارت می‌کنند، دولت هم به سانسور متهم نمی‌شود.
     این روزنامه‌نگار پیشکسوت، در گفت‌و‌گو با ایسنا، درباره‌ی ساماندهی سایت‌های خبری بدون مجوز که اخیرا معاونت مطبوعاتی آن را در دستور کار قرار داده است، گفت: اطلاع‌رسانی کاری حساس است که هر چقدر قانونمند باشد، بهتر است و از بروز اطلاعات ناقص و غلط جلوگیری می‌کند. اگر تشکل‌هایِ صنفیِ فعال وجود داشتند که بر کار سایت‌های خبری هم نظارت کنند، لازم نبود دولت خود را درگیر کند که بعد هم بگویند شما رسانه‌ها را سانسور می‌کنید.
     او افزود: اگر دولت بخواهد متولی همه چیز باشد، به مشکل برمی‌خورَد. بهترین راه برای نظام‌مند شدن رسانه‌ها این است که تشکل‌هایی فعال باشند و رسانه‌ها در آن‌ها عضو شوند. با نظارت و دستورالعمل این تشکل‌ها، ساماندهی رسانه‌ها خیلی بهتر اتفاق می‌افتد. اما اگر دولتی رفتار شود، مسائل پیچیده و گرفتاری‌ها بیشتر می‌شود. این درست است که کسی که می‌خواهد کار اطلاع‌رسانی کند، باید وضعیت خودش مشخص باشد، اما باید دید چه راهی درست است. این کارها هر قدر بر عهده خود مردم گذاشته شود، خیلی راحت‌تر و درست‌تر انجام می‌شود. اگر تشکل‌های صنفی بر این مسائل نظارت کنند و در شاخه‌ای به رسانه‌های اینترنتی بپردازند، بسیار مناسب‌تر است. از قدیم‌الایام که ما سندیکای خبرنگاران و نویسندگان را داشتیم، هر کسی در هر جایی هر کاری نمی‌کرد.
     نفیسی سپس درباره اینکه در قانون مطبوعات، سایت‌های خبری ذیل قانون مربوط به مطبوعات تعریف شده‌اند، گفت: به بازبینی جدید در قانون احتیاج داریم. در فضای مجازی شرایط عوض می‌شود. بنابراین باید قانون را هم به‌روز کنیم، به طوری که این تغییر قانون هم رسانه‌های چاپی و هم رسانه‌های غیرچاپی را دربربگیرد. نمی‌شود قوانین قدیمی را به رسانه‌های مجازی تعمیم دهیم؛ چون در اجرا دچار مشکل می‌شویم. شیوه کار در رسانه‌های مجازی با رسانه‌های چاپی تفاوت دارد. شیوه کنترل این رسانه‌ها نیز متفاوت است.
     او سپس درباره برخورد اخیر معاونت فرهنگی با سایت‌های بدون مجوز گفت: باید ابتدا در این باره بحث شود که چه کسی گفته سایت‌ها باید مجوز داشته باشند. صاحب‌نظران باید در این زمینه نظر بدهند. این موضوع بسیار حساس بوده، اما به اندازه کافی درباره آن بحث نشده است. زمانی که شما سایت‌هایی را فیلتر می‌کنید، آن‌ها به صورت زیرزمینی فعالیت خواهند کرد و دیگر نمی‌توان هیچ کنترلی بر آن‌ها اعمال کرد. باید کاملا مشخص شود که دلیل ما برای این رفتار چیست. بعد خود به خود در جامعه هماهنگی ایجاد می‌شود و عده‌ای نمی‌توانند مظلوم‌نمایی کنند؛ بنابراین ابتدا باید این موضوع را باز کنیم و آن را به سؤال و جواب بگذاریم. باید دید مجوز گرفتن سایت‌های خبری چه ضرورتی دارد.
     این روزنامه‌نگار پیشکسوت در ادامه درباره دلایلی که معاونت مطبوعاتی با استناد به آن‌ها برای بستن سایت‌های بدون مجوز اقدام می‌کند مانند محدود کردن شب‌نامه‌های الکترونیک و جلوگیری از رفتار غیرحرفه‌ای گفت: اگر بعضی رسانه‌ها غیرحرفه‌ای هستند، باید به آن‌ها آموزش داده شود. درباره شب‌نامه‌های الکترونیک بحث جداست. نباید با چوبی که این شب‌نامه‌ها را می‌رانیم، سایر سایت‌ها را هم برانیم.
     نفیسی در ادامه تأکید کرد: مباحثی مانند وضعیت ساختار، تشکیلات، پرسنل و مسائل مالی رسانه‌ها باید کاملا باز شود تا راحت‌تر به نتیجه برسیم. اگر تشکل‌های صنفی درباره این مسائل بحث کنند و آن‌ها را کنترل و حل و فصل کنند، دیگر لازم نیست دولت و وزارت ارشاد درگیر این مباحث شوند.

برگرفته از: شفقنا - رسانه

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم شهریور 1393ساعت 23:55 توسط محمدرضا فرجاد |

      اصطلاح نشريه زرد براي مخاطبان ايراني تداعي گر نوعي تنزل از سطح عامه پسندي تا ابتذال محض است، اما در واقع اين نام بر گرفته از مدل نيويوركي آن در قرن نوزدهم ميلادي است كه در سايه رقابت تنگاتنگ دو روزنامه معروف آن زمان براي رسيدن به تيراژ بيشتر و موفقيت غبطه بر انگيز تجاري بوده است.
     اسماعیل عباسی، روزنامه نگار در «اعتماد» نوشت: بديهي است كه رقابتي اينچنين در عين تشديد گرايش رقبا به شيوه هاي ماكياولي، گاهي به ابتكارات جالبي هم منجر شده اند. همچنان كه بچه زرد يا همان «يلوكيد» در اوج رقابت دو روزنامه نيوريوركي با بهره گيري از جاذبه هاي طراحي كميك متولد شد و در راه اهداف زردگرايي يك نشريه، مدت ها به صورت كميك استريپ هاي جذاب و هيجان انگيز به حيات خود ادامه داد. زردنامه هاي امريكايي در آغاز راه به هر وسيله و با هدف دستيابي به تيراژ بالاتر به شيوه هاي گوناگون از جمله استفاده از عامل جنسيت و خشونت هم متوسل شدند. استفاده از تيتر هاي جنجالي و اتكا به شايعات به عنوان فصل مشترك اين نشريات به وارثان سده هاي بعد هم رسيد.
     در ايران نشرياتي به مفهوم زرد و بنا به تعريف پيش گفته اما با حال و هواي بومي هم داشته ايم. اگر شايعه پردازي، تيتر هاي جنجالي و زير پا گذاشتن اخلاق حرفه يي را فصل مشترك نشريات زرد وطني در آغاز پيدايش آنها به حساب بياوريم، مي توان نشريه موسوم به نقاب سياه در سال هاي دهه 20 تا 30 شمسي را يك مدل زرد چشمگير دانست. در آن برهه به دليل شرايط خاص سياسي كه با كنار رفتن رضاشاه از مسند قدرت و وفور روزنامه ها و مجلات با رويكرد سياسي- اجتماعي همراه بود، زمينه براي شكل گيري نوعي نشريات زرد با كاركردهاي سياسي هم فراهم شد. اين روزنامه ها كه با اتكا به جنجال و شايعه و دشنام و با زباني موهن سعي در مرعوب كردن جريان هاي سياسي مورد نظر خود داشتند، به رواج اين شيوه در عرصه فعاليت هاي رسانه يي در ايران كمك كردند. اما كانالي كه به اين ترتيب براي راه اندازي موج ابتذال و دشنام گويي در دهه 20 آماده شده بود، در دوره هاي بعدي از جمله دور تازه اختناقي كه پس از كودتاي 28 مرداد شكل گرفته بود به نشرياتي سپرده شد كه با شيوه هاي انفعالي و اغلب با عمر هاي كوتاه، جاي خالي روزنامه هاي واقعي و جانبدار منافع ملي را پر مي كردند. اين نشريات، هرچند به اقتضاي شرايط و نوع مخاطب شيوه هاي گوناگوني را اختيار مي كردند اما با نگاهي عميق تر، مولفه ها، متغيرها و شاخصه هاي مشترك آنها قابل تشخيص بود.
     امروزه نشريات زرد به مفهوم ايراني آن هم خصوصياتي از مدل اوليه نيويوركي را در خود دارند و هم بنا به وضعيت روز سبك وسياق متفاوتي را براي جذب مخاطب بيشتر و موفقيت تجاري در پيش مي گيرند. دامن زدن به شايعات، برگزيدن تيتر هاي درشت و جنجالي درباره رويداد ها و در واقع ناديده گرفتن اخلاق حرفه يي روزنامه نگاري فصل مشترك اين گونه نشريات است. ارتباط ميان يك روزنامه با مخاطبانش يك رابطه زنده و قانونمند است. اطلاع رساني شفاف و صادقانه در چارچوب قانون و بها دادن به شعور مخاطب و افكار عمومي، ارتباط پايداري را رقم مي زند كه ضمن دفاع از منافع ملي، موفقيت مادي و معنوي آن روزنامه را نيز تضمين مي كند. اما حذف چنين نشرياتي به هر دليل و آسيب هاي در كمين از قبيل انواع رانت، موجب رشد انفعال و وفور نشريات زرد مي شود. نشريات زرد كه در روزگار ما بيشتر به پخته خواري، اينترنت و وب سايت هاي خبري متكي هستند و گاهي نيز با دامن زدن به خرافات و روياهاي ناممكن تنها درصدد جذب مخاطب بيشتر اند، درواقع فرهنگ مخاطب را نيز به شيب تنزل مي رانند. آشكار ترين ويژگي اين نشريات پرهيز از پرداختن به چرايي رويداد ها و دامن زدن به چگونگي وقايع با رنگ و لعاب بسيار و توسل به شايعه و روش هاي ماكياولي است. رشد نشريات زرد به صورت يك غشاء كاذب از هوشمندي و آگاهي جامعه مي كاهد و مانع رشد ذهن هاي جست وجو گر و خلاق مي شود. تنها راه پيشگيري از اين زيان سهمگين اجتماعي، آماده سازي و حفظ فضاي مناسب براي رشد و توسعه مطبوعات واقعي در راستاي اطلاع رساني شفاف، نقد اصولي و آگاه سازي جامعه است.

برگرفته از: شفقنا - رسانه

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم شهریور 1393ساعت 23:51 توسط محمدرضا فرجاد |

     روزنامه ها برای ارائه خبرهای موثق و خوب نیازمند یک گروه تحریریه قوی به همراه چاپخانه و موارد دیگر هستند. در صورتی که یکی از این گزینه ها وجود نداشته باشد روزنامه به عنوان یک نشریه بیهوده شناخته خواهد شد.

     روزنامه هندی "بالاکناما" تمامی قواعد یک روزنامه خوب را از بین برده است. این روزنامه که ترجمه نامش "صدای کودکان" است تماما توسط بچه هایی اداره می شود که در خیابان زندگی می کنند و به زاغه نشین معروف هستند.
     تمام مقاله های این روزنامه را بچه های خیابانی می نویسند و یک موسسه حمایت از کودکان کار نیز آن را منتشر می کند. ابتدا 35 کودک در دهلی این روزنامه را راه اندازی کردند اما هم اکنون از شهرهای مختلف نیز خبرنگارهای زاغه نشین برای آن ها مقاله ارسال می کنند.

      این روزنامه به زبان هندی نوشته می شود و برخلاف آنچه از یک روزنامه کودک انتظار می رود، تمام مقالات آن اجتماعی هستند و واقعیت های تلخ را بازتاب می کنند. برای مثال در این روزنامه شما مقالاتی از سختی کودکان خیابانی، بی رحمی پلیس در برابر این کودکان و غیره را خواهید خواند.

+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم شهریور 1393ساعت 21:12 توسط محمدرضا فرجاد |

     يش‌نويس قانون سازمان نظام رسانه‌يي جمهوري اسلامي ايران به باور من اشكال‌هاي زيادي دارد كه من اين اشكال‌ها را در سه حوزه قانوني، سياسي و حرفه‌يي دسته‌بندي مي‌كنم.

     البته پيش از آن به اين نكته اشاره كنم كه شفاف نبودن تعاريف، كلي سخن گفتن از مفاهيم و قاطي كردن رويكردها و سوالات سياسي، فرهنگي، اجتماعي و اخلاقي در ارتباط با مطبوعات، اين طرح پيشنهاد شده را عملا غيرقابل اجرا كرده است و در كل به نظر مي‌رسد هدف اصلي ارائه اين پيش‌نويس، كنترل و مهار مطبوعات بوده است و نه چيز ديگر.
     در مورد قانوني بودن اين پيش‌نويس البته بايد با دقتي بيشتر، يك حقوقدان اين طرح را مطالعه كند چون به نظر مي‌رسد حيطه اين «سازمان» با حيطه قوه قضاييه در تناقض قرار دارد و حداقل عملكرد يكي، ديگري را تكرار مي‌كند. از همين رو فكر مي‌كنم متخصصان قانوني، طرح مطرح شده را شايد حتي متناقض با قانون اساسي هم بدانند و از اين زاويه با آن به مخالفت برخيزند. به علاوه، در بعضي موارد، انتخاب واژه‌ها اين طرح را از نظر قانوني غيرقابل اجرا مي‌كند. مثلا شوراي عالي «مي‌تواند» فلان كار را بكند. اين ادبيات قانوني- حقوقي نيست. مثلا تعريف «رسانه». در يك كشور قانونمند چنين تعريفي بيشتر سياسي تفسير مي‌شود تا فرموله كردن امر به زبان قانوني- حقوقي - قضايي.
     از نظر سياسي (البته جدا كردن يا دسته‌بندي كردن فقط جهت توضيح است و در عمل اين جدايي‌سازي بي‌اشكال نيست) بايد گفت كه حضور و نفوذ دولت در اين سازمان كاملا مشخص است و چنين طرحي نه تنها با استقلال مطبوعات سازگار نيست كه با آن در تناقض كامل قرار دارد. «غيردولتي» بودن بي‌معناست وقتي كه «منصوبان» وجود دارند از اركان نظام.
     سياسي بودن قسمت‌هاي مختلف اين پيش‌نويس و سياسي شدن مطبوعات، وقتي كه آن را با دقت مرور كنيم به طور كلي مشخص مي‌شود. مثلا توجه كنيد: در مورد رسيدگي به «تخلفات»، تشكيل دادن المان‌هاي حرفه‌يي، شرطي بودن حق عضويت، اجباري بودن عضويت و...
      اين پيش‌نويس حتي كدها و هنجار‌هاي حرفه‌يي و اخلاقي را هم پوشش مي‌دهد.
    بايد اشاره كنم كه معمولا فرموله كردن اين موارد در همه جا بر دوش انجمن هاي حرفه‌يي مستقل و غيردولتي هستند و در اين پيش‌نويس عملا اتفاق ديگري افتاده است. همچنين در مبحث اول فصل سوم نكاتي تكرار مي‌شوند كه به مسائل قانوني برمي‌گردند.
     در كل اگر به تئوري‌هايي كه درباره رابطه بين مطبوعات و دولت(State-press relationship) وجود دارند، نگاه و اين پيش‌نويس را هم نگاه كنيم، به اين نتيجه مي‌رسيم كه با اين پيش‌نويس، بي‌شك ايران از كشورهايي كه مطبوعات آزاد دارند، دور خواهد بود اما پيچيدگي‌هاي ايران را هم در نظر بگيريم؛ اين پيش‌‌نويس منعكس‌كننده يك فلسفه و سياست آشناست كه در آن مطبوعات زير سلطه مراكز قدرت باقي مي‌مانند.
     اين در حالي است كه جامعه ما و فرهنگ ارتباطاتي و فضاي ارتباطات در عصر وبلاگ، اينترنت، شبكه‌هاي اجتماعي و... به نقطه‌يي رسيده كه چنين چارچوبي به غير از، از مشروعيت انداختن دولت و راديكاليزه كردن مطبوعات و در تنگنا گذاشتن فضاي ارتباطات و خبرنگاران (درعصر روزنامه‌نگاري شهروندي و...) كاري بيشتر نمي‌كند.
     كلا مساله آزادي و مسووليت، در جوامعي كه فرهنگ سياسي توسعه يافته‌تري دارند (آزادي را دولت و قانونمندي حفظ مي‌كنند و مسووليت را مطبوعات مي‌پذيرند) در اينجا به بروكراسي دولت تبديل مي‌شود.
در مجموع به نظر مي‌رسد مدلي كه اين پيش‌نويس در نظر دارد، مدل كشورهايي است كه حفظ ديناميك تعادل (بالانس) بين آزادي و مسووليت را به عهده «شورا‌هاي مطبوعاتي» (Press councils) مي‌گذارند و اين در حالي است كه اين شورا‌ها (مثلا در هندوستان) مستقل و غيردولتي هستند، نه مانند آنچه در اين پيش‌نويس پيش‌بيني شده است، دولتي و دولت ساخته.

پروفسور گروه ارتباطات - دانشگاه ايلينويز شمالي

+ نوشته شده در جمعه چهاردهم شهریور 1393ساعت 21:37 توسط محمدرضا فرجاد |

 

     خبرگزاری رسمی قوه قضائیه با عنوان «میزان» از روز یکشنبه 26 مرداد به صورت رسمی کار خود را آغاز کرد

      این خبرگزاری به صاحب امتیازی مرکز رسانه قوه قضائیه و با مدیرمسئولی پدرام پاک آئین مدیرکل سابق مطبوعات داخلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی روی نشانی Mizanonline.ir قابل دسترس است.

خبرگزاری میزان دارای گروه‌های حقوق و قضا، سیاست، جامعه، اقتصاد، فرهنگ و چند رسانه‌ای است و تولید و انتشار اخبار داخلی و خارجی به ویژه اخبار قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران را در دستور کار دارد.

      قرار است مراسم افتتاحیه رسمی خبرگزاری میزان به زودی با حضور مسوولان ارشد قوه قضائیه و اصحاب رسانه برگزار شود.

برگرفته از شفقنا رسانه

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم مرداد 1393ساعت 0:47 توسط محمدرضا فرجاد |

اشاره:
محمد علی حاجیانفر، روزنامه نگار و شاعر که ســالیان دراز در روزنامه اطلاعات دبیری سرویس های خبری را برعهده داشته است، چهارشنبه گذشته میهمان  روزنامه پیام آشنا چاپ بود. گرم و صمیمی و پرشور، همچنانکه گویی پشت میز تحریریه است و یک مجموعه بزرگ خبری را اداره می کند. سوغاتی هم برای خوانندگان پیام آشــنا و کرجی های عزیز داشــت، او که سال ها، مسئولیت روابط عمومی دانشگاه آزاد اسلامی کرج را برعهده داشته، چهره ای صاحب نام و صاحب سبک در بین دانشگاهیان و اهل قلم است. سروده تازه او، با مقدمه ای که خود بر آن نهاده است تقدیم اهالی شعر و ادب می شود. امید که به دیگر آثار او دسترسی داشته باشیم و نوشته هایش زینت بخش این ستون شود.

محمدرضا فرجاد

با سلام...
شعر « اشک زمین » که نام دومین مجموعه شعر من است، شعری است که به راستی از سردرد گفته و نوشته شده است. شاهدیم که « آدمی » چه گونه با قساوت و سنگدلی به نابودی این کره خاکی که زادگاه و زیستگاه خود اوست کمربسته است. انهدام جنگل ها و مراتع، خشــک کردن رود، دریاچه، و از همه مهم تر، ایجاد جنگ های ویرانگر و خونریزی های بی شــمار که نشانه جاه طلبی و زورمداری و زیاده خواهی بی پایان اوست، کمترین شاهد و دلیل است بر این همه قساوت و بی رحمی ! با این حال می بینیم که زمین هنوز چون مادری مهربان، این فرزند ناخلف را در آغوش گرم خود دارد، به او لبخند مهر می زند در حالی که دلی مالامال از غم و چشمی پر از اشک دارد ! این شعر در حقیقت، بیانگر فریاد خاموش زمین است از جور و ستمی که به او می رود ... !

اشـک زمیـن

من در شبی خاموش، بر بال یک رویای شورانگیز،
تا ژرفنای آسمان رفتم. تا سرزمین روشن بی سرزمینی ها
تا کهکشان رفتم!
یک لحظه بود این جذبه، این رویای راز آلود
اما هزاران سال کافی نیست
تا شرح آن در داستان ها بازگو گردد
این قصه حیرت زاست، در باور نمی گنجد
تفسیر مشتافی است، در دفتر نمی گنجد!
***
آن شب، در اوج آسمان دیدم
مریخ طغیانگر ۱
این آسمان سالار هول انگیز
آزرده از آشوب دوران، با زمین می گفت:
ای نازنین خواهر!
از آدمی پرهیز کن، پرهیز!
می گفت : این انسان بی آزرم
پرورده ی دامان شیطان است.
تبعیدی فرمان یزدان است.
زان لحظه ی شومی که او ره در حریمت یافت
در هر کجا، تا چشم گردون دید
بیداد دید و فتنه دید و آتش و خون دید !

یک لحظه بر اندام خود بنگر !
بنگر « فلسطین » را
این زخم خون آلود چرکین را
« شام » بلاکش را
آماجگاه دشنه ی کین را !
در جای جای پیکرت آثار صد زخم است
این زخم های کهنه با من گفت و گو دارند
صدها سخن از نابکاری های او دارند
خواهر ! زبانم لال، می ترسم،
کاین وحشی خونخوار،
یک روز، رو در روی ما گردن برافرازد
مستی کند، بنیاد هستی را براندازد !
این ترس را پنهان نشاید کرد
تا فرصتی باقی است
تدبیر باید کرد.
***
مریخ می غرید،
می گفت : تا چند این شکیبایی ؟
زان پیشتر کاین دیوا فسونکار
از صفحه ی هستی نشان ما فرو شوید
آماده ی پیکار چون من شو !
پند مرا بشنو !
با دشمن بد کار دشمن شو !
یک دم به جنبش آی،
بر هر دیاری لرزه افکن شو !
بگذار تا سقف و ستون شهرها، یکسر فرو ریزند،
آتش فشان ها در خروش آیند،
فواره های آتش از هر گوشه برخیزند
سیلاب خون بر عرصه ی هر شهر جاری کن
با زشتکاران همچو آنان زشتکاری کن !

بگذار کاین دُردانه ی ابلیس
از صحنه ی دوران بساط خویش برچیند
وین فتنه بنشیند ...
پایان این آشوب، بی تردید،
آغاز دورانی دگر در پهنه ی هستی است :
آغاز نظمی نو، قراری نو.
آغاز روز و روزگاری نو ... !
مریخ، با این شیوه طرد آدمی را از زمین می خواست
لیکن نمی دانست هرگز با هزاران پند یا ترفند،
دل برنگیرد مادر از فرزند !
آن جا، زمین خاموش بود، اما سخن ها داشت
در دیدگانش اشک
بر چهره اش لبخند ... !

از : م. حاجیانفر « پیک »
93/4/25


۱- مریخ در اساطیر یونان، رب النوع جنگ بوده است.

برگرفته از روزنامه پیام آشنا / چاپ کرج / شنبه ۱۸ مرداد ۱۳۹۳

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم مرداد 1393ساعت 0:44 توسط محمدرضا فرجاد |

درخواست "انجمن صنفی" در روز خبرنگار

   طى یکسال گذشته پس از روى کار آمدن دولت حسن روحانى، توقیف نشریات همچون گذشته ادامه یافت و وعده‌ی بازگشایی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران نیز محقق نشد. روحانی چه در زمان تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری و چه پس از پیروزی در انتخابات٬‌ وعده داد که این انجمن بازگشایی می‌شود. امادر یک سال نخست فعالیت دولت روحانی نه تنها این انجمن آغاز به کار نکرده٬ بلکه معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد٬ از جایگزینىِ انجمن‌های موازی دیگری سخن مى گوید که بر خلاف صریح وعده ى دولت است.
     اکنون انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران همزمان با روز خبرنگار با انتشار بیانیه‌ای بر ضرورت توجه به حرفه “دشوار و پرمرارت” روزنامه‌نگاری تاکید کرده است.
     این بیانیه با این هشدار که “موقعیت شغلی در بسیاری از مؤسسات رسانه ای هنوز متزلزل است” ابراز امیدوارى کرده که مسئولان بامشارکت گسترده و فعال روزنامه نگاران و خبرنگاران ، به تثبیت حقوق اساسی آنها اهتمام خاص کنند.

     در بیانیه این انجمن آمده است:
     انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران روز خبرنگار سال ۱۳۹۳ را به عموم همکاران روزنامه نگار و خبر نگار تبریک می گوید. این مناسبت ، فرصتی است برای نگاهی دوباره و چند باره به حرفه ای دشوار و پرمرارت که در اجرای پاره ای از حقوق اساسی ملت ، از قبیل حق آزادی بیان و حق آزادی رسانه و گردش آزاد اطلاعات می کوشد تا در شکل گیری جامعه ای آگاه و آزاد مشارکت فعال و مسئولانه داشته باشد.
     خبرنگاران و روزنامه نگاران اجزای اصلی گردش اطلاعات اند که آزادی ، مسئولیت و امنیت حرفه ای اصلی ترین ارکان شغلی و حرفه ای آنها محسوب می شود. اگرچه فرآیند فعالیت روزنامه نگاران در ایران در سالهای اخیر با فراز و فرودهایی همراه بوده است ، اما می توان گفت که در همین سالها شاهد آن بوده ایم که به رغم برخی مضیقه ها و سختی های شغلی تلاشهای مستمر و پیگیرانه روزنامه نگاران و خبرنگاران ، مانع از توقف روند روبه توسعه این حرفه بوده است.
     موقعیت شغلی همکاران ما در بسیاری از مؤسسات رسانه ای هنوز متزلزل است. مشکلاتی از قبیل میزان حقوق و دستمزد ، بیمه ، مزایای شغلی ومانند اینها ، از مشکلات جدی روزنامه نگاران است . در برخی موارد توقیف یا لغو امتیاز یک نشریه ، عاملی برای بیکاری روزنامه نگاران می شود و بر سختی های این حرفه می افزاید. روزنامه نگاران هنوز در دستگاههای اجرایی امکان مشارکت فعال در تعیین یا اثر گذاری مؤثر بر امور شغلی خود را ندارند.
     دستیابی روزنامه نگاران به منابع خبری با سختی ها و موانع خاص خود همراه است. با این همه اما روند تدریجی توسعه رسانه ها و نیز توسعه حرفه روزنامه نگاری و خبر نگاری ، نوید آن را می دهد که با ارتقای شناخت بیشتر ضرورتهای حیاتی و اهمیت و مقتضیات این حرفه ، مسئولان کشوری بامشارکت گسترده و فعال روزنامه نگاران و خبرنگاران ، به تثبیت حقوق اساسی آنها اهتمام خاص کنند.

+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم مرداد 1393ساعت 17:58 توسط محمدرضا فرجاد |

      ناصر احمدپور چهره سرشناس مطبوعات ورزشی دهه های 70 و 80 بر اثر بیماری قلبی صبح پنجشنبه دارفانی را وداع گفت.
       ناصر احمدپور از مربیان پایه دهه های 60 و 70 بود که همزمان فعالیت روزنامه نگاری ورزشی می کرد. او در مجموعه رسانه ای خبر به عنوان نخستین سردبیر خب رورزشی توانست پرتیراژترین روزنامه ورزشی کشور را در مقام سردبیر بنیان بگذارد. روزنامه های 90 ، البرز ورزشی و هوادارT دیگر تجربه های ورزشی او در مقام روزنامه نگار بودند. درگذشت این چهره صاحب نام و پر تلاش و صادق جامعه ورزشی نویسان کشور را به خانواده ارجمند و همکاران مطبوعاتی صمیمانه تسلیت می گوییم. یادش گرامی باد.

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم مرداد 1393ساعت 13:6 توسط محمدرضا فرجاد |

      سخنان اخیر آقای حسام‌الدین آشنا، مشاور محترم فرهنگی رییس‌جمهوری، درباره «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران»، آن هم درحالی که بیشتر از یک‌سال از وعده رییس‌جمهوری برای بازگشایی انجمن می‌گذرد و آخرین نامه هیات‌مدیره انجمن به آقای حسن روحانی هنوز پاسخی دریافت نکرده است، بیش از آنکه «تعجب‌برانگیز» و «غافلگیرانه» باشد، «نگران‌کننده» است زیرا این سخنان از زبان یک مقام رسمی دولتی و به‌عنوان یک «برنامه» و «خبر» مطرح شده است؛ نه صرفا اظهارنظر یا پیش‌بینی شخصی.
     مسعود هوشمند رضوی* در روزنامه شرق نوشت: اما صرفنظر از اینکه برنامه‌های موردنظر ایشان به مرحله اجرایی خواهد رسید یا اینکه اساسا پشتوانه و حمایت لازم در بدنه دولت برای تحقق آن وجود دارد یا خیر، لازم است به‌منظور تبیین هرچه بیشتر موضوع، نکات زیر را به ایشان و حامیان احتمالی«برنامه» آقای حسام‌الدین آشنا یادآوری کنم.
     1- نام تشکلی که در سال 1388 ساختمانش پلمب شده و فعالیتش به حالت تعلیق درآمده «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» است، بنابراین انجمنی هم که قرار است بازگشایی شود نیز همان است. آقای روحانی هم وعده بازگشایی این انجمن صنفی را داده‌اند. بنابراین سخنان ایشان مبنی بر اینکه «ممکن است این اتفاق (بازگشایی) با این اسم (انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران) رخ ندهد»، معنایی جز ایجاد یک انجمن جدید نخواهد داشت.
     2- آقای آشنا گفته‌اند «اینکه جامعه‌ روزنامه‌نگاران حق دارد که یک تشکل صنفی قدرتمند داشته باشد‌، توسط این دولت به رسمیت شناخته شده است.» باید به ایشان یادآور شد که قبلا دولت چنین تشکل صنفی قدرتمندی را به رسمیت شناخته است. نام این تشکل «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» با شماره ثبت «یک» است. مضافا اینکه حق آزادی تشکل در اصل26 قانون اساسی به رسمیت شناخته شده و نیازی به تنفیذ دوباره دولت ندارد.
     3- برابر مقاوله‌نامه 87 «سازمان بین‌المللی کار»، هرگونه دخالت دولت‌ها در ایجاد و فعالیت سندیکاها ممنوع است. به موجب بند (2) از ماده (3) این مقاوله‌نامه«مقامات دولتی باید از هرگونه مداخله‌ای که منجر به محدودیت این حق (حق ایجاد و فعالیت آزادانه سندیکا) یا اشکال در اجرای قانونی آن شود، خودداری کنند». همچنین طبق ماده (7) مقاوله‌نامه فوق‌الذکر «شخصیت حقوقی سازمان‌های کارگری و کارفرمایی... نباید مشروط به شرایطی شود که ناقض... این مقاوله‌نامه باشد». بنابراین، دولت ایران به‌عنوان عضو «سازمان بین‌المللی‌کار»، باید متعهد به اجرای مقاوله‌نامه‌های آن بوده یا حداقل موانع اجرای آن را رفع کند.
     4- در هیچ‌کجای دنیا، نظام صنفی بدون وجود تشکل‌ها و سندیکاهای مستقل معنایی ندارد. در ایران هم لازمه تشکیل «نظام صنفی مطبوعاتی»، تقویت آزادی‌های سندیکایی و در راس آن بازگشایی و تقویت «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» است.
     5- تصمیم‌گیری درباره ماهیت انجمن، نام انجمن و حتی درباره بود یا نبود انجمن، فقط برعهده مجمع عمومی متشکل از اعضای «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» است. بنابراین اگر آقای آشنا و همفکرانشان، روی این موضوع حساس هستند، اجازه دهند تا انجمن، مجمع عمومی خود را برگزار کند و اعضای انجمن، رأسا، درباره بود و نبود، تغییر نام یا ماهیت انجمن، اتخاذ تصمیم کنند.

* عضو هیات مدیره انجمن صنفی روزنامه نگاران

برگرفته از: شفقنا رسانه

+ نوشته شده در شنبه چهارم مرداد 1393ساعت 16:58 توسط محمدرضا فرجاد |

نخستین شماره ماهنامه کودک «قلک» منتشر شد

      نخستین شماره ماهنامه کودک «قلک»، با موضوع سبک زندگی و آموزش مفاهیم زندگی اقتصادی به کودکان از امروز روی پیشخوان کیوسک‌های مطبوعاتی قرار گرفت.

       امیر لعلی، صاحب‌امتیاز و مدیرمسئول ماهنامه قلک با تایید این خبر گفت: این نشریه برای گروه‌ سنی
3 تا 7 سال منتشر می‌شود که  انتشار چنین نشریه‌ای با  هدف ارتقای  سبک زندگی اقتصادی  کودکان  و
نسل آینده، برای نخستین بار صورت می‌گیرد.

     وی افزود : در  انتشار  ماهنامه  قلک ،  گروهی  از خبره‌ ترین  متخصصان   روانشناسی کودک ،   اقتصاد -
دانان، نویسندگان و   تصویرسازان کودک مشارکت دارند و تلاش کرده‌ایم در قالبی متفاوت ، الگوی   جدیدی
برای انتشار نشریات کودک ارائه دهیم.

   به گفته لعلی، این شماره از ماهنامه قلک شامل داستان‌های متنوع وهدفمند، شعر،کمیک‌استریپ، کاردستی، بازی و سرگرمی است.

     مدیرمسئول ماهنامه قلک گفت: سردبیری این ماهنامه را علی‌اکبر زین‌العابدین بر عهده دارد و کارشناسی شعر و داستان این ماهنامه به ترتیب بر عهده ناصر کشاورز و حدیث لزر غلامی است. مدیرهنری «قلک»
مهدیه صفائی‌نیا و طراح لوگوی این ماهنامه حدیثه قربان است.

      نخستین شماره ماهنامه قلک (مردادماه 1393) در 32 صفحه و با قیمت چهار هزار تومان در کیوسک‌های مطبوعاتی توزیع شده است.

 

+ نوشته شده در شنبه چهارم مرداد 1393ساعت 16:52 توسط محمدرضا فرجاد |

گزیده ای از سخنان محمد قوچانی در دیدار اخیر روزنامه نگاران با ریاست جمهوری:
     ... همچنین در ادامه این مراسم، محمد قوچانی سردبیر مجله مهرنامه خطاب به روحانی گفت : آقای رییس‌جمهور سلام. ما روزنامه نگاریم؛ می‌نویسیم، خطبه نمی‌خوانیم. به زبان قلم سخن می‌گوییم نه به زبان قدرت، هر چند که زبان اهل قدرت را به خوبی می‌شناسیم. قاعدتا شما نیز باید به زبان اهل قدرت سخن بگویید، چراکه رییس جمهور به عنوان وکیل همه ملت، نماد قدرت، مشروعیت و اقتدار ملی است، اما دریغا که با شما هم به زبان قدرت سخن می‌گویند؛ تهمت می‌زنند و تهدید می‌کنند. پس اجازه دهید با شما همزبانی کنیم و نه خطاب به شما که خطاب به همان اهل قدرت با زبان اهل قلم سخن بگوییم. خطاب به همان کسانی که می‌گویند هیچ چیز عوض نشده است. همان کسانی که می‌کوشند 24 خرداد را از یاد ببرند و در خواب بازگشت سوم تیرند. همان کسانی که سعی می‌کنند حافظه کوتاه مدت ملت را پاک کنند و نگذراند از یادها برود که در آن سال‌های سخت با یک تماس تلفنی آن مدعی العموم معزول کارمان را از دست می‌دادیم و همچون حلزون‌های خانه به دوش کوچ می‌کردیم و چون کرگدن‌های پوست کلفت خم به ابرو نمی‌آوردیم و کارمان را از سر می‌گرفتیم. ما مامور به حرفه بودیم و آنها نیز مامور به به وظیفه؛ کار ما روزنامه نویسی بود و کار آنها روزنامه ننویسی. هر دو به تکلیف عمل می‌کردیم.
     این روزنامه نگار اصلاح طلب ادامه داد: اما ما ماندیم و آنها رفتند و ما روزنامه نگار ماندیم و آنها مدعی العموم و رییس جمهور و وزیر ارشاد و اطلاعات نماندند. ما حتی مهاجرت هم نکردیم که برگردیم هر چند هجرت از راه‌های حفظ حیات و ایمان است. اما ما برای حفظ همان ایمان، وحدت و امید ماندیم و نرفتیم. از روزنامه به هفته نامه و از هفته نامه به ماهنامه و از ماهنامه به فصلنامه و از فصلنامه به سالنامه و از سالنامه به خانه رفتیم اما آن قدر ماندیم تا ... شما آمدید...آن قدر ماندیم تا آنها رفتند.
     وی افزود: آنها که سال‌ها فرزندان این انقلاب را به کوچکترین بهانه و شاید خطایی ضد انقلاب خواندند، آنها که جز با پول بیت المال نمی‌توانند روزنامه نگاری کنند اما کسانی که با بذل جان و مال خود روزنامه نگاری می‌کنند را غیرخودی می‌خوانند، آنها که در روزنامه هایشان مناسبت‌های انقلابی را با حذف این و آن نشانه گذاری کرده‌اند و روزهای وحدت بخش آن انقلاب را از یاد برده‌اند، آنها که کارشان حذف حداکثری، افتخارشان شمارش ریزش‌ها و مذهب‌شان تکفیر خلق خداست، اما آقای رییس جمهور ما کافر نیستیم.
     ما روزنامه نگارانی هستیم که در دامن همین میهن، آیین، اسلام، ایران و انقلاب زاده شده‌ایم، بالیده‌ایم و کارنامه و برآمده جمهوری اسلامی هستیم. ما کم هزینه‌ترین و کم توقع‌ترین فرزندان انقلابیم به فهرست توقعمان بنگرید: ما روزنامه نگاریم. به این حرفه عشق می‌ورزیم و آن را با هیچ مقامی عوض نمی‌کنیم. اما ثبات حرفه‌ای حق ما است. به کوچکترین انتقاد یا اشتباهی حق‌مان نه عشق‌مان و کارمان را از ما نگیرید. ما از کوچ خسته شده‌ایم. یکجا نشینی حق ما است. چرا به کوچک‌ترین اشتباهی یک رسانه را، یک نهاد مدنی را به اشد مجازات یعنی اعدام محکوم می‌کنند؟ آیا گناه یک روزنامه‌نگار ولو خطاکار، از گناه یک دولتمرد مختلس یا قاضی ناعادل یا درجه‌دار خاطی که به اموال عمومی، عدالت اجتماعی یا اعتماد ملی خیانت می‌کند بیشتر است؟ آیا به بهانه رسیدگی به اتهام این افراد، نهاد دولت یا دادگستری یا نیروهای مسلح را معلق می‌کنند؟ آیا نمی‌توان با روشن کردن مرز توهین، انتقاد، تعریف و توصیف دقیق مقدسات از قربانی کردن ارزش‌ها به پای اغراض سیاسی- که علت اصلی توقیف روزنامه‌ها است- جلوگیری کرد؟ آیا نمی‌توان از مجازات‌های جایگزین استفاده کرد؟

برگرفته از سایت تابناک

+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم تیر 1393ساعت 15:16 توسط محمدرضا فرجاد |

     گرچه راهبردهای ذکر شده در متن پیش رو برای اکثر متون اینترنتی کاربرد دارد اما به نحوه نگارش خبر برای وب سایت ها اختصاص دارد.
     روزنامه نگاری آنلاین، هم شکل گسترده روزنامه نگاری ای است که می شناسیم و هم نوع جدید و متفاوتی از روزنامه نگاری با قواعد، پروتکل ها و ملاحظه های ویژه خود این نوع روزنامه نگاری و به نوعی آینده روزنامه نگاری به شمار می آید.

     مهارت‌های نوشتاری
     لازمه ی روزنامه نگار خوب بودن، نگارش واضح، مرتبط، کوتاه، صحیح و کارآمد است. نگارش ژورنالیستی نوعی نثر است که برای گزارش اطلاعات در مورد رویدادهای اخیر در رسانه هایی نظیر روزنامه، مجله، رادیو، تلویزیون، کتاب و اینترنت به کار می رود. اگر برای رسانه ای اینترنتی خبر می نوسیم می توانیم با رویکرد انعطاف پذیرتری خبرمان را روایت کنیم چون اخبار در یک صفحه نمایش کوچک خوانده می شوند. مانند یک روزنامه یا مجله، اطلاعات مورد نیاز برای روایت خبری سازماندهی شده است. هر خبری باید از هنر برخوردار باشد. از عکس، گرافیک و ویدئو برای توضیح خبر استفاده شود. در این میان، پیوندهای اینترنت برای هر خبری مهم هستند. هیچ خبری نباید بدون ارجاع به لینک اطلاعات بیشتر تمام شود. برخی اوقات اسناد به صورت فایل پی. دی. اف پیوست می شوند.

     سبک نگارش
     سبک هرم وارونه در روزنامه نگاری آنلاین نیز کاربرد دارد. ساختار خبر بر اساس مهمترین عناصر در آغاز و کم اهمیت ترین در پایین است. این شکل از خبرنویسی به دلیل ساختاریافتگی در ارایه اطلاعات توسعه یافت چون از این طریق، اطلاعات در صورت لزوم بدون لطمه به اصل خبر می توانند از انتهای آن حذف شوند. زمانی که کلمات و عبارات مهم در صدر قرار دارند یک خواننده یا یک موتور جستجو در ابتدا می تواند به مرور اجمالی مشخص ترین اطلاعات خبر بپردازد. برای موتور جستجو که به کاوش صفحه شما می پردازد، لغت های کلیدی و عناصر در ابتدای متن اهمیت بیشتری دارند چون فرض آن بر این است که اطلاعاتی که در بالا قرار دارند با محتوای جستجوی مورد نظر ارتباط بیشتری دارد.
     بنابراین مواردی که برای خواندن آنلاین به کار می روند باید مختصر و برای مرور اجمالی ساختاربندی شده باشند. خلاصه خبر نباید بیشتر از 35 کلمه باشد. در حالی که روزنامه از 500 تا 2500 کلمه و مجله از 500 تا 5000 کلمه است اما اخبار در وب سایت از 250 تا 2500 کلمه هستند.

     خلاصه‌نویسی و استفاده از عنوان‌های فرعی در خبر اینترنتی
    
به خاطر داشته باشید خواننده برای اطلاعات مورد نیازش یک صفحه را به طور اجمالی بررسی می کند. متن خبر باید ارزش های اولیه را به خواننده پیشنهاد دهد. بنابراین از سبک هرم واروونه استفاده کنید و سریع به سراغ اطلاعاتی بروید که آنها می خواهند. خبر اینترنتی باید خلاصه، کوتاه، سازماندهی شده و تنظیم شده برای مرور اجمالی باشد. بنابراین، از لغت های کوتاه و ساده استفاده کنید. سریع به سراغ اصل مطلب بروید و سپس توقف کنید. بند (پاراگراف) های طولانی را بشکنید. کوتاه نوشتن پاراگراف ها باعث می شود خواننده به خواندن متن تشویق شود. پاراگرف طولانی صفحه را با یکنواختی همراه می سازد و مانع از خواندن متن می شود. پاراگراف های بسیار کوتاه شامل یک یا دو جمله و کمتر از 50 کلمه بهترین پاراگراف برای خواندن هستند و چرخیدن در صفحه را ساده تر می کنند. بند کوتاه یک مطلب را در یک جمله، بند متوسط یک مطلب را در دو جمله و بند بلند یک مطلب را در سه جمله بیان می کند.
     از عنوان های فرعی بیشتری استفاده کنید. سعی کنید به جای قرار دادن همه اطلاعات خبرتان در یک صفحه بدون از دست دادن اطلاعات، آن را در قطعه ها و بخش های کوچک خرد کنید و هر کدام را در قطعه خودش قرار دهید و به هر بخش، صفحه ای جداگانه اختصاص دهید و صفحه ها را از طریق پیوند به هم ارتباط دهید. به عبارت دیگر، به جای ترکیب کردن تمام اطلاعات در یک موضوع و یک صفحه واحد؛ برای هر زیر مجموعه اطلاعات مشخص قرار دهید و برای هر کدام دسترسی مستقیم ایجاد کنید. موارد مهم را برجسته کنید و در خبرتان به ارزش های خبری پاسخ دهید. از سرتیتر، زیر تیتر، روتیتر و حروف ضخیم و کج استفاده کنید. لازم به ذکر است که مثال ها و تصویرها، چشمان خواننده را به محتوای متن سوق و به او سرنخ می‌دهد. هم چنین به خاطر داشته باشید که عموم افراد جامعه به اینترنت مراجعه می کنند. پس از پیچیده‌نویسی و استفاده از اصطلاح های پرلغت و دشوار خودداری کنید و واضح و مختصر بگویید.

     خوانش صفحه‌های اینترنتی
     خواندن صفحه های اینترنتی از خواندن کتاب، روزنامه یا مجله متفاوت است.

     - خوانندگان خبر در اینترنت صبور نیستند (بی‌حوصله هستند). آنها در صفحه های مختلف پرسه می زنند و مطالب قابل توجه را از منابع مختلف جمع آوری می کنند.
     - آنها محتوای صفحه را به طور اجمالی بررسی می کنند.
     - افراد معمولاً صفحه اینترنتی را کلمه به کلمه نمی خوانند. برخی از آنها به طور سطحی می خوانند و ممکن است بخواهند بعداً صفحه مورد نظر را پرینت کنند.
     - به دلیل حرکت نشانگر بر صفحه، خواندن متن روی صفحه نمایش خوشایند نیست.

     لغت‌های کلیدی یا کلید واژگان
    
برای اینکه مطمئن شوید در هنگام جستجوی خبر، افراد خبر شما را در اینترنت پیدا می کنند باید در نظر بگیرید که آنها چه عبارت هایی را جستجو می کنند. پس آن لغت های کلیدی را وارد متن خود کنید و در عنوان، تیتر یا ابتدای خبر خود قرار دهید.

     استفاده از لینک (پیوند)
    
هر خبر حداقل باید از یک لینک برای اطلاعات اضافی برخوردار باشد. لینک باید نوشته شود تا خواننده بتواند به جایی که به آن اشاره می شود رجوع کند.

     برای نمونه دو نوع لینک در صفحه های اینترنتی به کار می رود:
     لینک های رهیابی (navigation link) که درون هستند و صفحه ها را در درون خود وب سایت متصل می‌کنند و خواننده را به منابعی در وب سایت ارجاع می دهند که همان طرح های گرافیکی یا تم محتوایی را به اشتراک می‌گذرانند.
     لینک های فرامتنی (hypertext link) که خواننده را به اطلاعات در وب سایت های دیگر می رسانند که به سلیقه ی نویسنده خبر انتخاب می شوند. در حالی که به نظر می رسد این لینک ها خواننده را از جریان محتوا با دعوت او به خارج شدن از صفحه منحرف می سازد، آنها در واقع در راستای تقویت ارایه اطلاعات هستند.
     هنگامی که می خواهید لینکی قرار دهید از عبارت «برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید» استفاده نکنید. به جای آن یک جمله معمولی بنویسید و لینک را در قالب کلید واژه یا عبارتی قرار دهید که محتوای اضافه شده را به بهترین نحو توصیف کند.
     تعداد زیاد لینک‌ها در بدنه ی متن می تواند حواس خواننده را پرت کند. اگر نیاز به درج لینک ها زیاد است، فهرستی از آنها را به انتهای مقاله ی خود اضافه کنید؛ یعنی جایی که قابل دسترسی باشند اما باعث سردرگمی خواننده نیز نباشد.

     نظرسنجی
     نظرسنجی در وب می تواند راهی برای معرفی و درگیر کردن خوانندگان با سایت شما باشد. از نظر سنجی برای پیمایش مشتریان، کارمندان و افکار عمومی و هم چنین جمع آوری داده های گوناگون استفاده کنید. نظرسنجی ها عمومی هستند. معمولاً افراد به آنها پاسخ می دهند و نیز تمایل به پیگیری نتیجه ی آن دارند.

نویسنده: دکتر آنتونی آر.کورتیس (Dr. Anthony R. Curtis) از دپارتمان ارتباطات جمعی دانشگاه کارولینا
ترجمه: الهه رضازاده میراب
برگرفته از: شفقنا رسانه

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم تیر 1393ساعت 16:19 توسط محمدرضا فرجاد |

     روزنامه «همکاری ملی» با هدف گسترش فرهنگ اعتدال در جامعه از وزارت ارشاد مجوز انتشار گرفت.

     راه‌چمنی گفت: «حزب وحدت و همکاری ملی صاحب امتیاز این روزنامه و سید علی موسوی عضو شورای مرکزی این حزب مدیر مسوول است.» او افزود: ما به‌دنبال تقویت جریان اعتدال در کشور هستیم. راه‌چمنی در پایان اعلام کرد کنگره سراسری حزب وحدت و همکاری ملی در اواخر مهر یا اوایل آبان سال‌جاری برگزار می‌شود.

+ نوشته شده در سه شنبه دهم تیر 1393ساعت 18:53 توسط محمدرضا فرجاد |

      روزنامه «فرصت امروز» با رویکرد اقتصادی، مدیریتی به مدیرمسئولی محمدرضا قدیمی (از روزنامه نگاران قدیمی و  دارای سابقه کار در روزنامه همشهری) از صبح امروز به جمع روزنامه های کشور پیوست.
     یک عضو شورای سردبیری این روزنامه در گفت وگو با گروه فرهنگی ایرنا اظهار کرد: این روزنامه با گسترده توزیع سراسری ، هر روز از شنبه تا چهارشنبه چاپ و توزیع می شود. حمیدرضا اسلامی با اشاره به اینکه صاحب امتیاز این روزنامه مهدی صیافی است، گفت: فرصت امروز نشریه ای با خط مشی اقتصادی و مدیریتی در فضای کسب و کار است. 
     وی ادامه داد: گروه های هدف ما به عنوان مخاطبین روزنامه شامل صاحبان کسب و کار، علاقه مندان به راه اندازی کسب و کار و سرمایه گذاران اقتصادی هستند. اسلامی در باره علت منتشر نشدن روزنامه در روزهای پنجشنبه نیز به ایرنا توضیح داد: با توجه به سیاست  های روزنامه مبنی بر جذب مخاطب و تاثیرگذاری در زمینه مسایل اقتصادی، فعلا برنامه ای برای چاپ و انتشار روزنامه در روزهای آخر هفته نداریم. وی تاکید کرد: فرصت امروز  از دوشنبه (امروز) در 16 صفحه به صورت رنگی با شمارگان 20 هزار نسخه منتشر می شود. اسلامی خود از سابقه کار در روزنامه دنیای اقتصاد برخوردار است.

+ نوشته شده در دوشنبه دوم تیر 1393ساعت 21:30 توسط محمدرضا فرجاد |

       دادگاه رسیدگی به اتهامات مدیر مسوول روزنامه «هفت صبح» برگزار شد و هیات  منصفه  مطبوعات به اتفاق آرا متهم را در عناوین اتهامی مطروحه در کیفرخواست مجرم دانست اما  مستحق تخفیف در مجازات شناخته شد.
     دادگاه رسیدگی به اتهامات مدیران مسوول روزنامه «هفت صبح» و سایت «صراط نیوز» صبح یکشنبه (امروز) در شعبه 76 دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی سیامک مدیر خراسانی و با حضور اعضای هیات منصفه مطبوعات برگزار شد. در این دادگاه به پرونده مدیر مسوول روزنامه «هفت صبح» با شکایت دادستانی تهران و به اتهام نشر اکاذیب به قصد تشویش افکار عمومی و توهین رسیدگی شد. هیات منصفه مطبوعات پس از شور، متهم را در عناوین اتهامی یاد شده به اتفاق آرا مجرم شناخت و با  اکثریت آرا مستحق تخفیف در مجازات دانست. همچنین شاکی سایت «صراط نیوز» رضایت خود را اعلام کرد و پرونده مدیر مسوول این سایت مطرح نشد.

+ نوشته شده در یکشنبه یکم تیر 1393ساعت 18:35 توسط محمدرضا فرجاد |

      حجت‌الاسلام یونسی دستیار ویژه رئیس‌جمهور در امور اقوام و اقلیت‌های دینی و مذهبی در صفحه فیسبوک خود مطلبی دارد که نشانی بارز از مهرورزی دولت نسبت به اقوام با صفا و میهن دوست این کشور پهناور است و دریغ دارم مخاطبان مطبوعات از درون با این نوشته آشنایی حاصل نکنند. او می نویسد:
«اوایل این هفته میهمان مردم خونگرم کرمانشاه بودم. استانی که باید آن را هندوستان ایران نامید چرا که مردم، با تنوع فرهنگی و اقوام و مذاهب و پیروان فرقه‌های مختلف همچون قادریه و نقشبندیه و اهل حق ... در کنار هم زندگی مسالمت‌آمیز و مهربانانه‌ای دارند؛ یک نمونه خوب از جامعه‌ای که تنوع فرهنگی آن به مثابه شاخ و برگ و گل، به درخت تنومند فرهنگ ایرانی زیبایی و وقار بخشیده است.
   در اولین برنامه، دیداری صمیمی داشتم با نخبگان و علمای اهل سنت. اهل سنت کرمانشاه غالبا شافعی مذهب هستند و عشق به اهل بیت مایه پیوند بیشتر آنها شده است. برخی از حاضرین معتقد بودند آنگونه که باید و شاید از ظرفیت آنها در مدیریت‌ها استفاده نمی‌شود و من اطمینان دادم به مرور برخی از این موانع رفع خواهد شد.
    در دیدار بعدی فعالان سیاسی و فرهنگی حامی دولت حضور داشتند. گلایه برخی از آنان این بود که دولت در تغییرات به کندی عمل می‌کند. من سعی کردم بر دو نکته تاکید کنم؛ اول اینکه هر تغییری باید متناسب با شرایط و در زمان خود رخ دهد و دوم اینکه اصل را باید بر استفاده از همراهان با تفکر عقلانیت و تدبیر قرار داد و کم نیستند از میان اصولگرایان و حتی جریان‌های رقیب انتخاباتی که با این خط و مشی همفکری و همراهی دارند البته ما با کسانی که ابن‌الوقت هستند و می‌خواهند با فریبکاری خودشان را همراه نشان دهند مشکل داریم.
  در دیدار سوم، جمعی از نخبگان پیرو اهل حق حضور داشتند. بسیاری از مردم و حتی خواص اهل علم تصور نادرستی از پیروان اهل حق دارند و این ناشی از عدم ارتباط مستمر و همدلانه با آنهاست و این باعث شده برخی از پیروان این آیین حتی تصور نادرستی از ریشه معتقدات خود داشته باشند. برخی از حاضران با خواندن متون  و اشعار تاکید داشتند که در اصول با دیگر مسلمانان  مشترک هستند و البته برای حضرت علی (ع) جایگاه و شان والا و ویژه‌ای قائل هستند.
     از جمله انتقادهای آنها، برخی تنگ‌نظری‌هایی بود که در مورد گزینش پیروان اهل حق در ادارات وجود دارد که من قول مساعد دادم که موضوع را پیگیری کنم. علاوه بر آن نسبت به حساسیت‌هایی که نسبت به داشتن شارب (سبیل) در اهل حق وجود دارد گله‌مند بودند. من هم گفتم که این موضوع با ابلاغ دستوری حل شده است و اظهار امیدواری کردم که بتوانیم به موضوعات مهم‌تر و اساسی‌تری همچون حقوق شهروندی همه ایرانیان بیش از پیش تحقق بخشیم.»

برگرفته از فیسبوک حجت الاسلام و المسلمین علی یونسی

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم خرداد 1393ساعت 16:52 توسط محمدرضا فرجاد |

امکان پخش صدا و فیلم در روزنامه همشهری


روزنامه همشهری با افزودن یک سرویس جدید، امکان شنیده شدن و نیز دیده شدن مطالب خود را برای مخاطبانش فراهم کرد. به عبارت ساده‌تر، این روزنامه از امروز قابل شنیدن و دیدن شده است.

      البته مخاطبان برای استفاده از این سرویس جدید که عنوان آن «واقعیت افزوده» است و فعلاً به صورت آزمایشی فعالیت خود را آغاز کرده، باید تلفن همراه هوشمند یا تبلت داشته باشند و کار با آن به این شکل است که مخاطب روزنامه با استفاده اپلیکیشن‌هایی که برای 2 سیستم عامل اندروید و اپل و با اتصال به اینترنت، امکان دیدن و شنیدن فایل‌هایی را که در روزنامه با عنوان حرف اول روزنامه همشهری یعنی « ه » مشخص شده‌اند و این قابلیت برای آنها گنجانده شده، پیدا خواهد کرد.

      به عنوان مثال در اولین شماره همشهری که قابلیت اخیر را عرضه کرده است، 4 فیلم کوتاه حدوداً 30 ثانیه‌ای در این روزنامه بارگزاری شده که شامل مصاحبه‌هایی با احمدرضا عابدزاده، جلال ملکی (سخنگوی سازمان آتش نشانی)، آرمیتا رضایی‌نژاد (دختر شهید هسته‌ای داریوش رضایی‌نژاد) و فریدون صدیقی (استاد پیشکسوت روزنامه‌نگاری) است. این چهره‌ها اولین کسانی هستند که در سرویس جدید روزنامه همشهری، صدا و تصویرشان برای مخاطبان ارسال و در واقع پخش می‌شود.

   با استفاده از این نرم‌افزار و گرفتن مطالب یادشده از روزنامه چاپی همشهری در برابر دوربین موبایل و تبلت، تصاویر و قاب‌های روزنامه به صدا و حرکت در می‌آیند و این نرم‌افزار با تشخیص هر کدام از صفحات روزنامه فیلم، صوت، گزارش تصویری یا تصاویر پهنه‌نما و سه‌ بعدی را روی قاب‌های موردنظر پخش خواهد کرد.

    این سرویس امروز شنبه 24 خرداد در حالی راه‌اندازی شده که همشهری همچنین در نظر دارد با استفاده  از این نرم‌افزار، سرویس‌هايی چون صفحات یک صبح و عصر، گزارش‌های ویدئویی، پخش صوت مستند گفت‌ و
 گو‌ها، پادکست همشهری و ... را ارائه کند.  بنا بر اعلام روزنامه همشهری، سرویس جدید، با پخش گل‌ های بازی‌ های هر شب جام‌ جهانی روی روزنامه، کار خود را آغاز کرده است.

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم خرداد 1393ساعت 22:56 توسط محمدرضا فرجاد |

      کوروش شجاعی پس از 9 سال فعالیت به‌عنوان مدیرمسوول روزنامه‌ی خراسان، جای خود را به محمدسعید احدیان داد.

      هیات امنای روزنامه‌ی خراسان، پس از پایان دوره‌ی سه ساله‌ی فعالیت کوروش شجاعی به‌عنوان مدیر  
مسوول این روزنامه، مسوولیت مدیر مسوولی را به محمد سعید احدیان داد. شجاعی از این پس به‌عنوان  
مدیر مرکز آموزش تخصصی رسانه‌ی موسسه‌ی خراسان به فعالیت خود ادامه می‌دهد. او از سال 1384 تا  کنون مدیرمسوول روزنامه‌ی خراسان بود.  روزنامه‌ی خراسان یکی از قدیمی‌ترین و پرتیراژترین روزنامه‌های غیرمرکزی ایران است. هیچ روزنامه ای در سطح استانهای کشور (غیر از پایتخت) تیراژی در حد روزنامه خراسان ندارد.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم خرداد 1393ساعت 17:22 توسط محمدرضا فرجاد |

     روزنامه‌ی تازه‌ای با مدیریت الیاس حضرتی (صاحب امتیاز روزنامه‌ی اعتماد) از صبح روز سه‌شنبه بیستم خرداد روی دکه‌های روزنامه‌فروشی در سراسر کشور قرار گرفت.
     این روزنامه «تعادل» نام دارد و در 16 صفحه و با قیمت 500 تومان از دیروز به مخاطبان عرضه شده است.
      روزنامه «تعادل» رویکرد اقتصادی دارد و حضرتی، مدیرمسوول و محمدصادق جنان‌صفت، سردبیر آن هستند. همچنین محسن ایلچی، علیرضا کدیور و صادق الحسینی اعضای شورای سردبیری و سیاست‌گزاری «تعادل» را تشکیل می‌دهند.
     پیش از این، مسوولان این روزنامه گفته بودند که «تعادل» در اردیبهشت‌ماه امسال منتشر می‌شود.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم خرداد 1393ساعت 0:22 توسط محمدرضا فرجاد |

 با راه اندازی طرح سامانه جامع رسانه های کشور، روند دریافت مجوز نشریه الکترونیکی شد. 

      با افتتاح دو سایت «سامانه جامع رسانه های کشور» و «سامانه اشتراک نشریات کشور»، از سوی معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد، روند ثبت نام درخواست مجوز نشریات و ثبت نام برای اشتراک نشریات به طور کامل الکترونیکی شد.

      متقاضیان دریافت مجوز نشریه، از این پس می توانند با مراجعه به این سامانه به آدرس

www.e-rasaneh.ir، پس از ثبت نام در این سامانه از خدمات آن بهره مند شوند.

      ثبت نام در این سامانه در دو بخش افراد حقیقی و افراد حقوقی تعریف شده که صاحب امتیازان، مدیران مسئول، نمایندگان، مدیران عامل چاپخانه ها جهت ورود می بایست گزینه «ثبت نام افراد حقیقی» و مؤسسات، شرکت ها، سازمان ها وچاپخانه ها نیز گزینه «ثبت نام افراد حقوقی» را انتخاب کنند.

    متقاضیان پس از دریافت رمز ورود به محیط کاربری و تکمیل فرم اطلاعات شرکت و اطلاعات تماس، یک کد رهگیری دریافت خواهند کرد که می توانند با تماس با بخش اعلام وصول (که اطلاعات آن در سامانه موجود است) و ارائه کد رهگیری، از مراحل صدور مجوز نشریه خود اطلاع پیدا کنند.

     تاکنون 45 نشریه به عضویت این سامانه درآمده اند که این تعداد با استقبال مطبوعات و نشریات در حال افزایش است.

+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم خرداد 1393ساعت 0:53 توسط محمدرضا فرجاد |

آگهی‌های منتشر شده در روزنامه‌ها و نشریات از قانون مالیات بر ارزش افزوده معاف شدند.
    حسین انتظامی، معاون امور مطبوعاتی و اطلاع رسانی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، با اعلام این خبر افزود: طبق قانون، مطبوعات از پرداخت مالیات بر ارزش افزوده انتشار آگهی‌های مطبوعاتی معاف هستند اما این قانون در عمل اجرا نمی‌شد.
     او ادامه داد: با توجه به اجرایی نشدن این نظریه، دوشنبه گذشته و به درخواست مجددمطبوعات، رییس مجلس جلسه‌ای با حضور مسوولان معاونت قوانین مجلس، کمیسیون تطبیق مصوبات، وزارت ارشاد، سازمان مالیاتی و مدیران روزنامه‌ها به منظور حل مسائل فیمابین تشکیل داد که منجر به صدور این بخشنامه شد.
     معاون وزیر ارشاد با اشاره به جزییات بخشنامه، توضیح داد: طی این بخشنامه که از سوی سازمان امور مالیاتی کشور وعطف به نامه مشاور محترم و رییس حوزه ریاست مجلس شورای اسلامی مورخ 9 آبان1392 مبنی بر اطلاق حکم مطبوعات مندرج در بند 5 ماده 12 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 17 اردیبهشت
87 صادر شده، آگهی‌های منتشره در روزنامه‌ها و نشریات از مالیات و عوارض ارزش افزوده معاف است. انتظامی با تشکر از همکاری وزارت امور اقتصادی و دارایی و همچنین سازمان امورمالیاتی کشور و سپاس ویژه از رییس مجلس که شخصا پیگیر این موضوع بود، ابلاغ این قانون و اجرای آن را گامی مهم در تقویت بنیه اقتصادی مطبوعات دانست.به گفته معاون مطبوعاتی وزیر ارشاد این بخشنامه در تاریخ 13 خرداد به تمامی دستگا‌ه‌های ذیربط ابلاغ شده است.

+ نوشته شده در شنبه هفدهم خرداد 1393ساعت 6:56 توسط محمدرضا فرجاد |

     دکتر حسین انتظامی بر ضرورت تشکیل سازمان نظام صنفی رسانه‌ای تاکید کرد. معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در این خصوص گفت: با تحولات موجود در حوزه رسانه، تشکیل این سازمان یک ضرورت است و با پیگیری‌هایی که به عمل آمده، پیش نویس این لایحه آماده شده و در آینده ای نزدیک پس از نظرخواهی و نظرسنجی لازم، تقدیم مجلس شورای اسلامی خواهد شد. وی افزود: موضوع نبود اخلاق حرفه‌ای روزنامه‌نگاری چند سال است که به یک هنجار تبدیل شده است. در دنیای غرب، دو رسانه داریم، رسانه‌های مسوولیت‌‌شناس و رسانه‌های زرد‌. پس خبرنگاران نیز در دو دسته فعالیت می‌کنند، خبرنگارانی که با آیین‌نامه‌ی اخلاق حرفه‌ای فعالیت می‌کنند یا خبرنگارانی که پاپاراتزی هستند...
    انتظامی با اشاره به این‌ که اگر روش تولید رسانه‌های زرد به روش غالب تولید خبر تبدیل شود، نشان می‌دهد که جامعه‌ی ما از اخلاق، تهی شده است، گفت: این وظیفه‌ی روزنامه‌نگاران ماست که اجازه ندهند‌ چنین اتفاقی بیفتد. امیدواریم اخلاق حرفه‌ای به دغدغه‌ی عمومی تبدیل شود به‌طوری که خود صنف، افرادی را که در چارچوب اخلاق حرفه‌ای فعالیت نمی‌کنند، معرفی کنند.

برگرفته از هفته نامه ستاره صبح

+ نوشته شده در جمعه شانزدهم خرداد 1393ساعت 0:36 توسط محمدرضا فرجاد |

در قلمرو رسانه‌ها

     هفته یکم ژوئن 1979 (نیمه خرداد 1358) تيراژ روزنامه اطلاعات به سردبیری غلامحسین صالحیار (متوفی در دسامبر 2006) از هشتصد و پنجاه هزار نسخه در روز (13 برابر جون 2009) تجاوز كرده بود.
     پس از انقلاب و تا مدتي، روزنامه هاي تهران با حداقل آگهي منتشر مي شدند زيرا که  كسب و كار تحت‌الشعاع تحولات سياسي روز قرار گرفته بود و بنابراين افزايش تيراژ (بيش از آن) سودآور نبود و چون دو روزنامه بزرگ وقت (کيهان و اطلاعات) حاضر به چاپ كردن نسخه هاي بيشتري نبودند، در ایران فروش روزنامه بازار سياه پيدا كرده بود و در اين بازار، گاهي هر نسخه روزنامه تا پنج برابر بهاي رسمي به فروش مي رسيد. در آن وقت بهرام مسعودي مديريت روزنامه اطلاعات را برعهده داشت. اين روزنامه و همتاي آن كيهان نزديك به سه ماه بعد مصادره شدند و ظرف هشت ماه بيشتر نويسندگان و روزنامه نگاران اين دو موسسه مطبوعاتي قديمي بركنار شدند و به نویسندگان اطلاعات، غرامت اخراج هم پرداخت نشد. بيش از يك دهه بعد، موسسان روزنامه های همشهري و ايران با كمك و استفاده از تجربه و مهارت همين روزنامه نگاران خانه نشين، آن دو روزنامه را راه اندازي كردند و موفق شدند. اين پيشرفت يك بار ديگر ثابت كرد كه مخاطبان، روزنامه را به خاطر مطالبش مي خرند نه صاحبش. از آن خيل روزنامه نگاران قديمي، اينك در همشهري تنها دو - سه نفر باقي مانده و در روزنامه ايران؛ هيچ، و در غیاب چنین روزنامه نگارانی، و نيز پيدايش رسم اجاره دادن نشريات به افراد خارج از حرفه و مسائل ديگر، ژورنالیسم ایران دارد از استاندارد مقرر خارج می شود. (تا کنون به ندرت ديده شده است به اهل خبر و و حرفه ژورناليسم و روزنامه نگاران قديمي پروانه نشر داده شده باشد).

برگرفته از روزنامک

+ نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم خرداد 1393ساعت 1:59 توسط محمدرضا فرجاد |

      اشتباه نکنید. شبکه فوتبال یک شبکه تلویزیونی نیست. شبکه فوتبال سایتی فوتبالی است
که قصد دارد  
تمامی اتفاقات فوتبالی ایران و جهان را پوشش دهد.

      گردانندگان سی نت که  در گذشته به شکل پرونده های ویژه  مسابقات  جام جهانی 2006 و 2010 و همچنین بازی های جام ملت های اروپای 2008  و  2012 گریزی به جهان فوتبال زده بودند، بر آن شدند تا این
بار با راه اندازی وب سایتی مستقل، اخبار و رویدادهای فوتبال را به شکلی گسترده منتشر کنند.

      اکنون نیز تصمیم دارند به شرح رویدادهای جام جهانی 2014 بپردازند. پس از پایان بازی های
برزیل، « شبکه فوتبال » همچنان به فعالیت خود ادامه خواهد داد. در « شبکه فوتبال » شما می توانید آخرین
نتایج و  اخبار جام جهانی، گروه بندی تیم ها، جدول  گلزنان، تاریخچه کامل دوره های گذشته جام  جهانی، و تحلیل های مربوط به هر بازی و هر مطلبی که به جام جهانی مرتبط باشد را مشاهده کنید.

       احمد شاهوند سردبیر و  آرش عبدی دبیر تحریریه «شبکه فوتبال» می باشند. برای این دوستان مطبوعاتی توفیق روز افزون آرزو می کنیم.

  « شبکه فوتبال» را در این آدرس می توانید مشاهده کنید:   http://Soccernet.ir

+ نوشته شده در دوشنبه پنجم خرداد 1393ساعت 0:57 توسط محمدرضا فرجاد |

       مدیرعامل مرکز فرهنگ و هنر سپید تابان که روزنامه توقیف شده قانون زیرمجموعه این
مرکز است با اشاره 
به آخرین اقدامات صورت گرفته برای رفع توقیف روزنامه گفت: هفته
گذشته با حضور در دادسرا تفهیم 
اتهام  شدیم.
   علیرضا نیکویی به ایرنا گفت: پس از حضور در دادسرا تفهیم اتهام شده و از آن روز به بعد خبر جدیدی در دست نیست. وی با بیان اینکه نشر اکاذیب اتهامی است که به روزنامه قانون وارد شده ، ادامه داد : باید
منتظر نشست های بعدی باشیم تا بتوانیم از اتهام وارده دفاع کنیم. نیکویی همچنین گفت: مسیر ما 
برای بازگشایی روزنامه بسیار طولانی تر است.

    روزنامه قانون ۱۷ اردیبهشت ماه از سوی دادستانی تهران توقیف شد . چاپ خبری در مورد آزادی یکی از  از افراد بازداشت شده در پرونده ستاد سوخت علت توقیف اعلام شده بود.  

    پس از توقیف روزنامه قانون در تاریخ ۲۰ اردیبهشت ماه نیز سایت این روزنامه فیلتر شد.

+ نوشته شده در دوشنبه پنجم خرداد 1393ساعت 0:17 توسط محمدرضا فرجاد |

       بیستم اردیبهشت 1359 با حکم آیت الله خمینی رهبر انقلاب اسلامی مسئولیت و مدیریت موسسه مطبوعاتی اطلاعات بر عهده حجت الاسلام سیّد محمود دعایی قرار گرفت.

      آیت الله خمینی در این حکم خطاب به دعایی نوشته بود: از آنجا که مطبوعات کشور در ساختن جامعه نقش موثر ایفاء می کنند و جناب عالی را به خاطر شایستگی و شناختی که در اداره این امور دارید به سرپرستی موسسه مطبوعاتی اطلاعات منصوب می کنم. متوجه باشید که مطبوعات باید در خدمت اسلام و مردم کشور باشند و آزادی ها در حدود قوانین اسلام و قانون اساسی تأمین شود.
  حجت الاسلام دعایی که پس از جلسات معارفه، کار خود را آغاز کرد 34 سال است که در این سمت است
و ساختمان تازه ای برای موسسه اطلاعات ساخته است.
   وی چندی پس از اخراج بسیاری از روزنامه نگاران موسسه اطلاعات به تصمیم دو مدیر قبلی اعزامی از بنیاد مستضعفان، به آن مقام منصوب شده بود. جمعی از این روزنامه نگاران در سال 1358 و گروهی دیگر پس از تعطیلات نوروزی سال 1359 برکنار شده بودند. روزنامه اطلاعات از نیمسال 1358 مصادره و در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفته بود که سپس وابسته به دفتر رهبری شده است. حجت الاسلام دعایی شماری از
اخراج شدگان را که درخواست کار کرده بودند به کار بازگردانید ازجمله حسین شمس، مسعود فقیه و .... حجت الاسلام دعایی با بهرام مسعودی آخرین مدیر موسسه اطلاعاتِ پیش از مصادره مناسبات حسنه دارد. بهرام در تهران زندگی می کند. روزنامه 88 ساله اطلاعات روش کهن خود که اولویت دادن به خبر مطلق است ترک نکرده و همه اخبار را پوشش می دهد و بنابراین، تنها روزنامه ایران است که می تواند منبع و مأخذ تاریخ نگاران قرارگیرد.

برگرفته از روزنامک

 

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم خرداد 1393ساعت 23:38 توسط محمدرضا فرجاد |

       اگر روزنامه‌نگاری را مقوله‌ای در راستای خواست ها و نیازهای مردم بدانیم و اگر روزنامه‌نگاری محلی نگاهی کارشناسانه به مسائل استان‌ها دارد، پس جایگاه مردم در مطبوعات محلی کجاست؟ آیا نیاز‌های آنان در نظر گرفته می‌شود؟ آیا مطبوعات محلی به نقاط قوت یا ضعف استان‌ها می‌پردازند؟

     مجید رضاییان که پیش از این سابقه نماینده هیات داوران جشنواره ملی مطبوعات محلی را در کارنامه خود دارد، در گفت‌وگو با شفقنا رسانه، به استانداردسازی نشریات محلی اشاره می‌کند و معتقد است که برای این کار، نیازمند پژوهش و طرح‌های پژوهشی هستیم. او می‌گوید هر استان باید طرح‌هایی را براساس توانمندی های خود طراحی و بخش خصوصی را وارد این طرح‌های پژوهشی کند؛ چراکه بخش خصوصی خلاقیت عمل بیشتر و آگاهی لازم را به مردم می‌دهد.

    به اعتقاد رضاییان، مدرس روزنامه نگاری، در ایران به نشریات و مطبوعات محلی بها داده نمی شود و شرایط ادامه فعالیت به اندازه‌ای دشوار است که ناشران به بقای نشریه بیشتر از هر موضوعی فکر می‌کنند. او همچنان از آموزش آکادمیک روزنامه‌نگاری انتقاد می‌کند و آن را علتی بر عوامل ضعف مطبوعات محلی می‌داند. آنچه در ادامه می‌خوانید به بررسی نقاط قوت و ضعف مطبوعات استان‌ها به عنوان یکی از اهرمهای مهم در ارتباطات توسعه می پردازد.

    دیدگاهی وجود دارد که می گوید كاركرد روزنامه نگاري توسعه براي نشريات محلي طرح استراتژي و پروژه هاي توسعه، هماهنگ با خواسته‌هاي مردم است. چقدر با این دیدگاه موافق هستید؟ و به نظرتان تا چه اندازه این دیدگاه در مطبوعات محلی رعایت می‌شود؟

 - از ارسطو پرسیدند استادت افلاطون معتقد بود که برای ساختن مدینه فاضله باید کار را به حکیمان و فرزانگان سپرد. تو هم این را تایید می‌کنی اما می‌گویی با رای اکثریت. اگر رای اکثریت زمان پیش آمده با رای حکیمان مغایر باشد، کدامیک را انتخاب می‌کنی؟ ارسطو گفت بی‌تردید به فرزانگان رای می‌دهم. گفتند که تو خود واضع دموکراسی و سیاست هستی پس اکثریت چه می‌شود؟ گفت: اکثریت را باید آموزش داد تا نظر شان به نظر فرزانگان و حکیمان نزدیک شود!
    با توجه به این گفته، در بحث توسعه دو موضوع باید در نظر گرفته شود؛ این که همیشه خواست با نیاز یکی نیست. گاه خواست با نیاز یکی است و گاه متفاوت. اگر توسعه را در نظر بگیریم در قسمت پایین این هرم مردم قرار دارند ولی نباید لزوما خواست‌هایشان مورد توجه باشد. در طراحی توسعه باید فرهنگ را به عنوان زیرساخت در نظر گرفت. چون فرهنگ جامعی است از خواست‌ها و نگاه‌ها به همراه نیازها و آینده. اساسا توسعه برای آینده است و برای حال حاضر طرحی نمی‌دهد. مگر برای اینکه تحول ساختاری برای آینده ایجاد کند. اگر برای چرخة توسعه یک نمودار بکشیم دایره‌ ای ست و خطی نیست. اول پژوهش است و بعد فرهنگ، مرحله بعدی اقتصاد یا سیاست است که البته تقدم و تاخر آزاد است. اما هیچ‌کدام این دو مقدم بر توسعه فرهنگی و پژوهشی نیستند؛ چون وقتی این طرح اجرا می‌شود شما برای هرچیزی حرف برای گفتن دارید. در این موضوع بحث دیگری پیش می‌آید که ممکن است مستقیما جواب شما نباشد. وقتی ما می‌گوییم پژوهش، نگاه ما به پژوهش چه باید باشد. پژوهش یعنی صورت مساله‌ها را پیدا کنیم ولی حل مساله، بر اساس یافته‌های پژوهشگران نیست؛ بخشی‌ از آن مربوط به راه‌های رفته است و بخشی‌ به حل مساله‌هایی که وجود دارد. ما در مقطعی که هستیم نگاهمان باید به پژوهش تغییر کند. توسعه بدون پژوهش و نخبگان معنا ندارد. توسعه عوام‌ فریبانه نیست که بگویید فقط مردم چه می‌گویند و چه می‌خواهند. مردم چه می‌خواهند که به تنهایی ملاک نیست. خواسته‌هایشان لایه دوم است و نیازهایشان لایه اول. برای رسیدن به توسعه، باید نگاهمان را تغییر دهیم. تغییر این نگاه زمان می‌برد.

پس شما با این دیدگاه موافق هستید؟

- بله

به نظر شما این دیدگاه یعنی توجه به طرح‌های توسعه‌ای در مطبوعات محلی تا چه اندازه رعایت می‌شود؟

  - باید جواب این را از بخش دیگری پرسید. مثلا مراکز طراحی توسعه کشور. معتقدم آسیبی جدی وجود دارد و آن حلقه مفقوده بین دانشگاه به عنوان محل پژوهش توسعه و دستگاه‌های اجرایی به عنوان محل اجرای توسعه است.

برای از بین بردن این حلقه مفقوده چه باید کرد؟

- بنای اصلی دستگاه‌های اجرایی در هر موضوعی باید به نگاه کارشناسی وابسته باشد. باید پژوهش و پژوهشگر در کشور اعتبار پیدا کند. مثلا نباید پایان‌نامه‌ای چاپ و در کتابخانه رفرنس شود و تمام؛ بلکه این تازه آغاز راه است. باید موضوعات پژوهشی دانشگاه‌ها از دل دستگاه‌های اجرایی به دست بیاید. در بسیاری از کشورهای دنیا دانشگاه‌ها اسپانسر دستگاه‌های اجرایی هستند و هزینه‌شان از راه پژوهش درمی‌آید. بنابراین حلقه مفقوده باید از آن سمت شروع شود. در بسیاری مواقع باید یاد بگیریم که علم نقدپذیر است. اگر بپذیریم که همه علوم ابطال پذیر است، پس باید بپذیریم که علوم غربی هم می‌تواند ابطال‌پذیر باشد. پژوهشگر باید این قدرت را به خودش بدهد که خیلی از تئوری‌های غربی را آزمون کند و اگر به حرف تازه‌ای رسید، این حرف زده شود. پژوهش جز این معنا ندارد. در علم همه چیز در معرض آزمون و بازخوانی دوباره است. هیچ ایرادی ندارد و این حسن علم است. مطالعه می‌کنید و اگر راه‌حل درستی وجود داشت، بیخود موضع ضد غربی نگیرید و اگر واقعا راه حل درست است، خب اجرا کنی. پژوهش نباید سیاسی شود و سیاسی نیست؛ بلکه مبنای سیاستگذاری است. باید این حلقه مفقوده را پیدا و به شکلی تمام کرد.

شما زمانی نماینده هیات داوران جشنواره ملی مطبوعات محلی بوده اید. وضعیت این نشریات را چه طور ارزیابی می کنید؟

- منظورتان این است که روزنامه نگاری محلی ما از منظر توسعه در چه جایگاهی هستند؟

بله.

 - جایگاه توسعه ارتباطات، روزنامه‌نگاری و روزنامه‌نگاری محلی در کشور ما، پیش از آنکه فرهنگی باشد، سیاسی است. شاید کسی ایراد بگیرد و بگوید مگر غیر از این است؟ ممکن است در ارتباطات هم رویکرد سیاسی وجود داشته باشد. منکر این موضوع نیستم اما همه ابعاد ارتباطات سیاسی نیست. اساسا پشت سر توسعه ارتباطات نباید توسعه سیاسی باشد. بعضی می‌گویند ارتباطات زیرمجموعه عرصه سیاست است تا فرهنگ. به نظر من ارتباطات زیرمجموعه فرهنگ است نه سیاست. شما توسعه ارتباطات را هم فرهنگی می‌دانید، معنای این موضوع این است که ارتباطات دولت ملت است و ساختار بین این دو تاست. نه به تنهایی ملت است و نه دولت نظام سیاسی و اجتماعی را در برمی‌گیرد. ارتباطات، حلقه وصل مناسبات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. حلقه وصل میان دولت ملت نظام ارتباطی است. اگر این را پذیرفتید که توسعه ارتباطات فرهنگی است، به دنبال این متوجه می‌شوید که توسعه ارتباطات در کشور از کجا نقص دارد. نظام ارتباطی یعنی نظام دوسویه؛ اساسا شما باید این را پذیرا باشید به همان اندازه که می‌گویید به همان اندازه هم بشنوید. این یک اصل در ارتباطات است. نظام ارتباطات یک دایره است و چرخشی. ذاتش این نیست که حرکت یکسویه داشته باشد، و به آن توسعه ارتباطی می‌گویند. وقتی این وجود داشته باشد آمار کتاب و مطبوعات و بازدیدکنندگان سایت‌ها بالا می‌رود. ما به توسعه ارتباطات نگاه فرهنگی نداریم؛ بلکه نگاه سیاسی داریم. اما در ژورنالیسم کشور حرفها عمیق و کارشناسی نیست و همان نگاه سیاسی تسری پیدا کرده است. ژورنالیسم محلی ما یک پدیده فنومن و خاص است {فنومن یعنی آنچه که از راه تجربه و حس قابل درک است} که فقط ما آن را داریم. مطبوعات محلی برای بقا فقط باید دنبال رپرتاژ آگهی بدوند. و به تنها چیزی که شباهت ندارند روزنامه و نشریه است. اساسا نشریات محلی و استانی ما چیزی به نام بقا را می‌بینند. چون چیز دیگری وجود ندارد.

علت این ضعف‌ها را در چه می‌دانید؟

 - قطع یقین این است که به مطبوعات محلی بها نداده‌ایم و کارکرد روزنامه‌نگاری محلی را نگفته‌ایم. در شهرستان‌ها، فرمانداری‌ها، استانداری‌ها و مسوولان دولتی محوریت بیشتری داشتند. نگاهشان هم به تقویت بخش خصوصی نبود. مسوولان نشریه‌ای را می‌خواستند که بگوید هرچه آن‌ها گفته‌اند گل بود و در ادامه‌اش بلبل! کسانی هم بودند که می‌خواستند مستقل عمل کنند اما برای ادامه و بقا، به همه دستگاه‌های دولتی گفته می‌شد که به این نشریه آگهی ندهید! نوام چامسکی و ادوارد هرمان یک تئوری دارند به نام فیلترهای خبری. یکی از پایه‌های این تئوری می‌گوید صاحبان کالا و آگهی می‌توانند خبرها و رسانه را فیلتر کنند و به دلیل قدرت اقتصادی می‌توانند مسیر خبری و اصلی رسانه را تغییر دهند. بر اساس این نظریه عملا صاحبان قدرت و سرمایه، که اصل آن در همه شهرستان‌ها دولتی‌ها هستند، تعیین کننده‌اند. چرا در کشورهای درحال توسعه قدرت را به بخش خصوصی نمی‌دهند و مقاومت می‌کنند؟ ما فکر می‌کنیم بها دادن به بخش خصوصی یعنی اقتصاد؛ در حالی که این طور نیست و بها دادن به بخش خصوصی، فرهنگ را گسترش می‌دهد. چون ذات بخش خصوصی دموکراسی است. یعنی بها دادن به پایین هرم و ناخواسته قدرت حکومت محدود می‌شود. این محدود شدن چیز خوبی است، نظارت و سیاستگذاری بیشتر می‌شود، پژوهش بالا می‌رود و اتفاقا در درازمدت به نفع حاکمیت است. وقتی بخش خصوصی فعال شود نیازی نیست که این بخش برای نشریه به دنبال بخش دولتی بدود و صاحب امتیاز و ناشر کسی می‌شود که نیازمند و وابسته به بخش دولتی نیست. بنابراین خبر و گزارش خود را آزاد می‌نویسد و مردم را آگاه می‌کند. اگر بخش خصوصی قدرت داشته باشد، دموکراسی می‌آورد، رسانه‌ها رشد و مردم را آگاه می‌کنند و دولت دست و پای خودش را جمع می‌کند. در نتیجه این دوطرفه می‌شود.

 آیا چنین چیزی در استان‌های ما وجود دارد؟

 - خیر

منظورم از سوال این بود که شما در جشنواره مطبوعات محلی این مطبوعات را دیده‌اید. به نظرتان این مطبوعات در چه سطحی بودند؟

 - فوق‌العاده ضعیف بودند، اما استعدادهای درخشانی در استان‌ها وجود دارد که همه فردی و تنها هستند. کسانی که اگر امکانات فراهم شود، از روزنامه نگاران ملی هم بیشتر می‌درخشند. اما این استعدادها هرز می‌روند. بسیاری از این افراد روزنامه‌نگاری را رها می‌کنند، بعضی هم به تهران می‌آیند و با ادامه تحصیل به جایی هم می‌رسند؛ البته تعدادشان کم است. ما حتی اینها را هم داریم از دست می‌دهیم.

برای اینکه این افراد را از دست ندهیم چه باید کرد؟

 - همانجا باید بستر را فراهم کرد. چون این افراد به کارشناس محلی تبدیل شده‌اند. پس در شهر و استان خودشان خیلی خوب می‌توانند حرف بزنند و ایفای نقش کنند.

 اما می‌دانید که در شهرستان‌ها هم امکانات و بستری فراهم نیست.

 - بله دیگر، عرض می‌کنم باید فراهم کنیم.

 به نظر شما فراهم کردن این امکانات چگونه باید باشد؟

 - این راه را باید دولت برود. دولت جدید از یک نظریه سیاست ورود کرده است که مورد استقبال خیلی از افراد است. فرهیختگان ما دنبال این هستند که دیدگاه‌های کارشناسی‌شان دیده شود. هر کسی اندیشه‌ای دارد، آزادانه می‌گوید و بعد پژوهش و اندیشه‌ورزی رشد می‌کند. باید در پرداختن به توسعه مطبوعات محلی طرح بدهیم و اجرا کنیم. از این دولت این انتظار می‌رود نه اینکه صرفا حرفی بزنیم.

 شما به بحث آگهی اشاره کردید. گفته شده مهمترین راه حیات مطبوعات اعم از محلی و سراسری، گرفتن  آگهی هاست. اما گاهی این موضوع فلسفة مطبوعات محلی را زیر سوال می برد و نشریه محلی به یک کتابچه تبلیغاتی و رپرتاژهای خبر مانند تبدیل می شود. نظر شما چیست؟

 - نهاد ناظر وزرات ارشاد است که نباید این اجازه را بدهد.

خیلی وقتها دیده می شود، اخبار و اطلاعات سراسری منتشر می‌شود و مطالب کمتری درباره ی شهر، استان یا منطقه ی محل انتشار در نشریه وجود دارد. آیا علت این مساله می تواند درک اشتباه از موضوع مطبوعات محلی باشد؟

 - ببینید، باید نگاه محلی به رویدادهای ملی وجود داشته باشد، اما شدتش یک هشتم باشد. مثلا چون نیازهای استان را می‌دانید، فلان وزیر فلان نیروگاه را افتتاح کرد، درباره نیروگاه ما هم در استان مصداق دارد یا پیامدهایی دارد و این پیام به صورت غیرمستقیم در خبر هست.

 دیده شده برخی مطبوعات محلی بعد از مدتی پیشرفت به صورت روزنامه سراسری می شوند اما به نظر می رسد این کار، آغاز نقطه ضعف این مطبوعات باشد. به نظر شما آیا این نگاه مرحله ای و پلکانی به مطبوعات محلی درست است؟

 - نه. اینکه مسلما غلط است، اما موضوع این است که نشریات محلی ما کمتر روزانه می‌شوند. یکسری هم که خیلی پیشرفت کنند، هفته‌ای سه شماره منتشر می‌کنند. رسیدن به این نقطه خیلی مطلوب است، حتی اگر روزنامه 4 صفحه داشته باشد. مردم هم باید حمایت کنند و روزنامه را بخرند. می‌توان برای طرحی پژوهش و پایلوت کرد و وقتی جواب داد به استان‌های همجوار گسترش داد که همه استان‌ها روزنامه و خبرگزاری محلی داشته باشند.

 به نظرتان تبدیل یک روزنامه محلی به یک روزنامه سراسری درست است؟

 - باید از نظر ماهیت محلی بماند اما سراسری توزیع شود.

 گفتید که این روزنامه‌ها کمتر روزانه می‌شوند. دلیلش را در چه می‌بینید؟

 - به علت ضعف آموزشی، خبری، نیروی حرفه‌ای و ضعف سازمان روزنامه‌نگاری به روزانه بودن نمی‌رسند.

 دلیل اینکه گفتید طرح‌ها نباید دست دولت بیفتد چیست؟

 -- در نگاه دولتی با نشریه‌ای مواجه هستید که استقلال حرفه‌ای دیگر معنا ندارد. اگر استقلال حرفه‌ای می‌خواهیم که باید بخش خصوصی را خبر کنیم و اگر نمی‌خواهیم باید نشریات را به دولت وصل کنیم. یک تعامل بین رابطه دولت با ملت است. وقتی می‌خواهید این دو را به یکدیگر وصل کنید رسانه باید مستقل باشد. معنای استقلال ضددولتی بودن نیست. مثلا بگویید من معتقدم بهترین کاری که این رسانه می‌تواند انجام دهد این است که این ایده را پیاده کند و از طرفی هم از طریق نخبگان به دولت انتقاد کنند. مثلا ما طرحی داریم با نام هدفمندی یارانه‌ها که تعداد بیست نفر از اقتصاددانان نامه نوشتند که این طرح اشتباه است، نامه آمد که اقتصاددانان بی‌سواد هستند. اگر رسانه مستقل وجود داشت، نباید این موضوع رها می‌شد. از طریق فشار رسانه می‌توان موضوعاتی را برجسته کرد و جلوی این اتفاقات را گرفت. اگر واقعی نگاه کنیم بخش خصوصی رسانه‌ها را مستقل و در عین حال حرفه‌ای می‌کند. ما می‌گوییم نیاز مهم‌تر از خواسته است خب گاه این نیاز به فرهنگ‌سازی و آموزش نیاز دارد. این را رسانه‌ها باید به نتیجه برسانند. رسانه‌هایی که مستقل هستند.

 با توجه به این نکته که بسیاری از روزنامه‌نگاران محلی دسترسی به آموزش حرفه‌ای و تخصصی ندارند و بسیاری از فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های روزنامه‌نگاری بعد از بازگشت به شهرستان و شروع کار در مطبوعات شهرستان، مغلوب شرایط موجود می ­شوند چون کنار آمدن با شرایط جدید و کار در مطبوعات استانی تا حدی دشوار است. آغاز حرکت به سمت حرفه‌ای شدن روزنامه‌نگاران محلی را چگونه می‌بینید؟

 - ببینید این سوال دو قسمت دارد. یک قسمت آموزش دانشگاهی است و یک قسمت آموزش حرفه‌ای. آموزش روزنامه‌نگاری در دانشگاه‌های ما آموزش حرفه‌ای نیست و کاری نمی‌کند که فرد بعد از پایان تحصیلات روزنامه‌نگار شود. نقص در دانشگاه‌هاست. آموزش آکادمیک ما باید تبدیل به آموزش کاملا قاعده‌مند حرفه‌ای شود. باید بین رسانه‌ها و دانشگاه‌ها ارتباط برقرار کنیم، بعضی از دانشگاه‌ها اسپانسر رسانه‌ها شوند و برعکس هم امکان‌پذیر است. معنایش این است که وقتی قرار است در رسانه‌ها اتفاقی بیفتد، کارآموزان را از بین دانشجویان انتخاب و در رسانه‌ها ضمن تحصیل کار کنند. بدون این که حقوق دریافت کنند، فقط آموزش حرفه‌ای می‌بینند. در نتیجه باعث تغییر در نظام آموزش دانشگاهی روزنامه‌نگاری و تبدیل آن به یک نظام آموزشی روزآمد و حرفه‌ای می‌شود. دقیقا همان چیزی که وجود ندارد. برعکسش هم وجود دارد. در دانشگاه‌ها سوژه‌هایی را آموزش می‌دهند که به درد روزنامه‌نگاری نمی‌خورد.

  گفتگو از مهدیه شکری - شفقنا رسانه

 

+ نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم اردیبهشت 1393ساعت 20:32 توسط محمدرضا فرجاد |

تاریخ ایران از منظر یک مورخ سویسی

     21 ماه مي زادروز «اميل ارماتينگر» مورخ سويسي است كه بسال 1873 چشم به جهان گشود. وي در اثر مهم خود «تاريخ ادبيات جهان» در مقدمه فصل «ادبيات ايران در قرون وسطي» خاطر نشان كرده است كه در اين قرون (قرون وسطا)، ايرانيان با خلق آثاري بي همتا، ميهن خودرا يك بار ديگر ابرقدرت جهان كرده بودند، اين بار با انديشه و قلم، نه زور سرباز و نيزه. در اين قرون، ايرانزمين در معرض تاخت و تاز لاينقطع قبايل خارجي و بويژه آلتائيک ها بود و به ايرانيان مجال فعاليت حكومتي نمي داد. تا نيمه قرن هفتم ميلادي، قسمت بزرگي از تلاش هر دولت وقت ايران صرف اين مي شد كه قبايل خارجي كه تمدني عقب مانده داشتند و غارت كردن ملل متمدن و انسان شهرنشين به صورت فرهنگشان در آمده بود پاي به قلمرو ايران نگذارند.
     اميل ارماتينگر در فصل «نوشته هاي باقيمانده از جهان باستان»، سنگ نبشته هاي ايران، اَوِستا و زند اوستا و نيز عقابد ماني و كتب ديگر از جمله ترجمه كليله و دمنه از هندي به «پارسي ميانه»، يادگار زريران، كارنامك اردشير پاپكان و ... را به تفصيل شرح داده و آنها را در رديف ادبيات جهان در عهد باستان برشمرده است.ا

برگرفته از روزنامک

+ نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم اردیبهشت 1393ساعت 19:33 توسط محمدرضا فرجاد |

 
      جانشین مدیر مسوول و رییس شورای سیاست گذاری روزنامه اعتماد، گفت: قانون مطبوعات
در ایران بسیار قدیمی است و برای بهبود شرایط ،باید این قانون تغییر کند.

     بهروز بهزادی در باره این پیشنهاد که هیات نظارت بر مطبوعات به جای توقیف روزنامه متخلف، باید با مدیر مسوول آن برخورد کند، گفت : جایگزینی برخورد قانونی با فرد خاطی تصمیم درستی است که با اتخاذ آن دیگر شاهد بیکاری جامعه مطبوعات نخواهیم بود.

     وی با اشاره به اینکه قانون مطبوعات ایران بسیار قدیمی است، تصریح کرد: یکی دیگر از دلایلم برای تغییر دادن قانون مطبوعات، قدیمی بودن آن است. جالب است بدانید در میان رسانه ها تنها روزنامه شامل این قانون می شود و سایر رسانه ها در این قانون دیده نشده است.

       وی با بیان اینکه بسیاری از قوانین مطبوعات ایران در هیچ یک از کشورهای همسایه دیده نمی شود، اظهار داشت: به طور مثال در عراق داشتن مجوز لازمه انتشار یک روزنامه نیست . متاسفانه قانون مطبوعات ایران مربوط به دورانی است که مطبوعات صنعتی نشده بود .

     بهزادی با اشاره به اینکه تعطیلی روزنامه ها در ایران به شغل روزنامه نگاری لطمه وارد کرده است، گفت: تعطیلی روزنامه به هیچ عنوان کار عقلانی نیست زیرا روزنامه به تنهایی نمی تواند مقصر باشد. مگر زمانی که یک خودرو در خیابان تصادف می کند ما کارخانه تولید کننده را از کار می اندازیم ؟ که با مطبوعات این گونه رفتار می کنیم.

      وی با بیان اینکه در ایران برای روزنامه ها به صورت سلیقه ای تصمیم گیری می شود، گفت: معتقد است تنها گروهی که می تواند در باره جرایم مطبوعات اظهار نظر کند ، خانواده مطبوعات است. امیدوارم روزی کسانی از جنس خودمان مسئولیت رسیدگی به تخلفات مطبوعات را برعهده گیرند.

برگفته از شفقنا رسانه

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 23:22 توسط محمدرضا فرجاد |

روزنامه اطلاعات در بخشی از سرمقاله دیروز خود نوشته است:

      ۹ماه از استقرار دولت یازدهم گذشته است. با نگاهی به مراکز گوناگون که تریبون‌های مخاطب قرار دادن مردم را در اختیار دارند، می‌توان پاسخ این پرسش را گرفت که در این مدت بستر آرامش و نقد سازنده را برای دولت دکتر روحانی فراهم آورده‌اند، یا سخن و قلم در این مدت برای داغ نگه‌داشتن «تنور تنش»، ایجاد اضطراب برای جامعه و منکوب کردن دولت جدید به کار رفته و می‌رود؟!
      از تریبون نماز جمعه که دو خطبه آن نیاز به قصد قربت دارد و به قول اغلب فقها، در مقیاس دو رکعت از «نماز» است، گرفته تا تریبون مجلس که نباید جایگاه سخنرانی و یا بیان تمایلات شخصی و جزمیت‌های تشکیلاتی و گروهی باشد و مهمترین و اصلی‌ترین جایگاه با تعریف حراست از «منافع ملی» و «امنیت ملی» است.

      در این ۹ ماه سخنرانی‌ها را بازنگری کنید تا دریابید که تلاش در جهت بسترسازی آرامش برای بازسازی مشکلات اقتصادی و اجتماعی و سیاسی بوده است یا خوراک دادن به تشدید تنش‌ها؛ تا آنجا که رسانه‌های بیگانه در ترسیم حال امروز ایران از آن دشمنانه بهره‌گیری کنند!؟

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1393ساعت 19:49 توسط محمدرضا فرجاد |

مطالب قدیمی‌تر