روزچهاردهم اردیبهشت، روز جهانی آزادی مطبوعات بود. البته این روز در کشور ما آنقدر بی اهمیت است که به یاد نداریم تا کنون کسی این روز را به اهالی مطبوعات تبریک گفته باشد و یا به مناسبت این روز همایشی برگزار شود و از فعالان این عرصه تقدیری به عمل آید .     این روزها در حالی همه دولتمردان جهان و حتی دبیرکل سازمان ملل روز جهانی آزادی مطبوعات را به اهل رسانه تبریک می گویند که دولتمردان ما در حال ابلاغ مصوبه ای برای محدودتر کردن فرایند خبر رسانی هستند. قرار است از این پس انتشار اخبار بدون ذکر منبع در کشور ما ممنوع شود. مصوبه ای که برخی نمایندگان مجلس معتقدند مغایر با اصول قانونی است و ما نمی دانیم که باید به کدام تفسیر از قانون اقتدا کنیم.
     این البته تمام محدودیت های ما نیست و شرح آن چه که از آزادی مطبوعات نصیب مطبوعاتی های ایران می شود در این مقال نمی گنجد.
     سال گذشته و در ماجرای فاجعه خمینی شهر، آنچه از آزادی مطبوعات نصیب خبرنگاران پی گیر این ماجرا شد این بود که به سیاه نمایی و تشویش اذهان عمومی متهم شدند و امروز که در میانه راه دادگاه اختلاس سه هزار میلیاردی، خبر از وقوع اختلاسی کلان تر می رسد، بیش از گذشته خلاء مطبوعات آزاد در موضوع مبارزه با مفاسد احساس می شود.
     شاید نگاهی به مناصب پیشین کسانی که امروز به عنوان متهمان پرونده های اقتصادی و... شناخته می شوند، بهتر بتواند نشان دهد که چرا سهم ما از آزادی مطبوعات این اندازه اندک است.
     در این شرایط وقتی خبر می رسد که معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد قصد دارد برای اهالی مطبوعات "پروانه" صادر کند و افراد فاقد پروانه اجازه فعالیت در مطبوعات و رسانه ها را نخواهند داشت، بیشتر نگران سهم خودمان از آزادی مطبوعات می شویم.
     چرا که اگر قرار باشد هر خبرنگار برای ابطال نشدن پروانه کار خود، تن به همه الزامات مورد نظر صادر کنندگان و باطل کنندگان این پروانه ها بدهد، دیری نخواهد پایید که مطبوعات به تریبون هایی برای تبلیغ صاحبان قدرت تبدیل شوند و مهمترین کارایی خود به عنوان رکن چهارم دموکراسی را از دست خواهند داد.
     به نظر می رسد تنها راه رسیدن به آزادی مطبوعات، پذیرش این واقعیت است که مطبوعات تجلّی گاه خواست ها، نیازها و تمایلات جامعه و مظهر رشد فرهنگی و تحمّل پذیری سیاسی و نشانه وجود آزادی در جامعه و کشور است، و این امر زمانی میسر می شود که اولا مطبوعات در بیان مطالب و طرح موضوعات آزاد و مستقل از دولت باشد؛ ثانیا در شکل دهی به هویت صنفی روزنامه نگاران تلاش شود، تا از طریق آن استقلال سیاسی، فرهنگی و اقتصادی مطبوعات به معنای واقعی کلام به دست آید و اخلاق حرفه ای تقویت شود.     شاید اگر همه کسانی که در مناصب مختلف، وقعی به آزادی مطبوعات نمی نهند، به این مسئله فکر کنند که عمر منصب آن ها کوتاه است و پس از طی یک دوره مشخص باید ناظر رفتار مسند نشینان بعدی باشند، لا اقل برای بسته نشدن درهای نقد به روی خودشان، از آزادی مطبوعات دفاع کنند.
     به امید رسیدن چنین روزی، ما روز جهانی آزادی مطبوعات را به همکاران خود در همه رسانه ها تبریک می گوییم.   

برگرفته از :عصرایران، مهدی قدیمی

بهار آمد تا بگوید : حتی اگر نمی شود که همیشه سبز ماند 

ولی می توان دوباره و دوباره   

سبز و  پر شکوفه و پر از جوانه شد...

     انتقاد ، تخریب نیست. انتقاد ساده ترین، کم هزینه ترین و منطقی ترین راه برای برطرف کردن معایب است. واژه انتقاد، گاه مسئول کم حوصله ای را می رنجاند و پیغام می دهد ما که داریم زحمت می کشیم، چرا انتقاد می کنید!
     انتقاد حتی انگشت نهادن بر همین زود رنجی ها و نازک دلی هاست. انتقاد، کاستی ها و تاخیرهای غیر موجه و دوباره کاریها را می نمایاند. هزینه تراشی ها و معایب پنهان و آشکار تشکیلات شهری - اداری را بروز می دهد و تلنگری است بر در جا زدن و باری بهر جهت با بودجه عمومی، روز را به شب رساندن. آنکه مستخدم دولت و خادم مردم است،باید مسئولیت شغل و جایگاه خود را نسبت به پاسخگویی در برابر مردم بداند و دریابد که رسانه ها، دیدگان باز جامعه هستند و مردم جامعه، سره را از نا سره تشخیص می دهند.
     انتقاد، هموار سازی مسیر پر مخاطره و پر مشقت سازندگی و توسعه و پیشرفت و حرکت رو به کمال است. اصلاح رفتار ها، کردارها و رفع خمودگی، به آسانی صورت نمی گیرد.
     در پس هوشمندی و صبوری مسئولان اجرایی نسبت به تحمل دیدگاههای حرفه ای و متعهدانه روزنامه نگاران و ناظران دلسوز است که ناهنجاریها کاهش می یابد و روند رشد برنامه های عمرانی و فرهنگی و اجتماعی شتاب می گیرد و آثار مثبت آن جامعه را متحول و دیگر گون می سازد .
     روزنامه نگار حرفه ای، هرگز ، هرگز ، هرگز خلاف مصالح جامعه نمی خواهد و نمی پوید. وقتی زمینه کار او محدود باشد، آن که اهل خلاف و سو استفاده است، میدان تاخت و تاز پیدا می کند و استحکام روابط اجتماعی آسیب پذیر می شود. اینکه ادارات دادگستری انباشته از پرونده های خلافکاران و زندانها انباشته از بزهکاران و مجرمان است، ریشه در کم کاری و برخی محدودیت های کار رسانه ها داردو تا ظرفیت های انتقاد پذیری بالا نرود و تا حرفه روزنامه نگاری بخاطر ریشه یابی کاستی ها آسیب پذیر باشد، در، جز به همین پاشنه، نخواهد چرخید.

محمدرضا فرجاد

بفرمایید شام مسموم!

     شنیدم که در یکی از کانال های ماهواره ای – شاید از آن طرف آب- به نام من و تو ! برنامه ای با عنوان بفرمائید شام به مدت چهار شب در هفته پخش می شود. در این برنامه چهار نفر که یکدیگر را نمی شناسند شرکت نموده و هر شب، یکی از شرکت کنندگان میزبان شده و با غذایی که آماده می کند از سایرین پذیرایی می نماید. در پایان هر شب مهمانان به مهماندار بر اساس غذایی که ارائه نموده و نحوه پذیرایی امتیاز می دهند.
     می گویند در یکی از برنامه ها، در اولین شب خانمی با ظاهر آراسته، مهربان، با وقار و خوش بیان ، میزبان بود وبا رفتاری سنگین و گفتاری مناسب، نظر سایرین را جلب کرد تا آنجا که یکی از شرکت کنندگان تحت تاثیر احساسات. بالاترین نمره را به ایشان داد.
     این خانم اما از دومین شب چهره واقعی خود را نشان داد. به این ترتیب که قبل از مهمانی، زمینه سازی می نمود. از پخت و ساخت غذایی که نخورده بود حتی از رفتار مهمانداری که هنوز نمی دانست که چه کسی است، انتقاد می کرد. آخر سر هم کمترین امتیاز را به میزبان می داد و هنگام امتیاز دادن، بدجنسی دو گانگی از قیافه اش آشکارا پیدا بود. از دومین شب عنوان می نمود که بدجنسی، دوروئی وحقه بازی شیوه زندگی و مد روز است. به تدریج قیافه اش کریه و کریه تر می شد؛ تا آنجا که در شب آخر واقعا به صورتی نازیبا تجلی نمود. در حالی که چهره واقعی خود را آشکار نموده بود؛ رسما اعلام کرد که کلک زدن، دوروئی، حقه بازی و نامردی شیوه زندگانی او می باشد. خیلی خوشحال بود از کلکی که به سایرین زده و اسکناسها را چون جان شیرین در بر گرفته بود. انسان باور نمی کند که از یک ایرانی، آن هم در یک کشور بیگانه و با هموطنانش و جلوی دوربین، یک رسانه فراگیر، فقط به خاطر تصاحب مقداری پول این چنین رفتاری برآید؟! آیا انسان می تواند در زندگی معمولی و غیربازی در تئاتر و صحنه ،چنین نمایش زشتی را ایفا کند؟ آیا این خانم نمی داند که اگر شوهردار بوده باشد؛ شوهرش از او سلب اعتماد می کند و شاید به جدائی منجر شود. اگر همسر نداشته باشد هیچ فردی برای زندگی دائم به سراغ او نخواهد آمد؟ واقعا چقدر ارزان فروش است!
     در اینجا من سخنی با سرمایه گذاران، دست اندرکاران، برنامه سازان و نهایتا کارکنان فارسی زبان آن رسانه دارم؛ می خواهم چند سوال مطرح کنم. با این امید که وجدان خود را قاضی نموده و پاسخ دهند؛ می پرسم؛

بساط داریم تا بساط

     شریف ترین و زحمتکش ترین قشر جامعه, عرضه کنندگان کالای فرهنگی-روزنامه ها و مجلات هفتگی و ماهانه - از سطح شهر خبر می دهند که گاه و بی گاه در برخی مناطق, ماموران شهرداری در پوشش ستاد رفع سد معبر به کیوسک ها حمله می برند و بساط آنها را به بهانه سد معبر! برمی چینند و ضبط می کنند.
     امیدواریم این گلایه ها با این غلظت نباشد, اما اگر چنین است از شهرداران مناطق و شخص شهردار فرهنگی و سختکوش کرج می پرسیم آیا رواست هر از چند گاه ماموران رفع سد معبر, چنین خون به دل کیوسکداران مطبوعاتی کنند؟ بساط کردن روزنامه در اطراف یک کیوسک 2/5 × 2/5 متری در حاشیه آزاد پیاده رو یا روی نهر آب, مگر خلاف ضوابط صادرکنندگان مجوز دکه های مطبوعاتی در کرج یا تهران یا هر شهر دیگر است؟
     مگر در همه شهر های بزرگ دنیا, مطبوعات جز از طریق همین دکه ها عرضه نمی شود که در کلانشهری پر از ناهنجاری های رفتاری و اجتماعی- که عرضه گسترده کالای فرهنگی از نان شب برای مردم آن شهر ضروری تر است- این چنین رفتاری با صاحبان کیوسک ها شود. منتظر پاسخ می مانیم و اگر پاسخی نرسید, تفاوت بساط کردن فروشندگان سیگار و اجناس بنجل و قاچاق و خوراکی های غیر بهداشتی در همه نقاط پر تردد شهر را با بساط دکه های روزنامه فروشی مقایسه می کنیم تا شاید ماموران ستاد سد معبر بر آگاهیشان افزوده شود و بیش از این حرمت مطبوعات را نادیده نگیرند.

نادیده نگیرند.

دبیر تحریریه پیام سپیدار

برگرفته از روزنامک

      بر اساس نتایج یافته های پژوهشگران شورای فرهنگ عمومی کشور، روزنامه خوانی در آذربایجان شرقی با 51 دقیقه و 26 ثانیه وضعیت مناسبی داشته و از این حیث در جایگاه بالاتری نسبت به میانگین کشوری که 39 دقیقه و 27 ثانیه است، قرار دارد.

     روزنامه خبر که از اوایل سال جاری انتشار خود را متوقف کرده بود، از اواخر آبان بار دیگر منتشر می شود.
     علیرضا معزی مدیرمسئول روزنامه خبر و سایت خبرآنلاین، با اعلام این خبر در نمایشگاه مطبوعات، گفت: در دوره جدید انتشار، «خبر» به صورت هفتگی منتشر می شود
     وی افزود: قالب کار هفته نامه خبر، تحلیلی و گزارش محور خواهد بود. به گفته وی، «خبر» در 16 صفحه و روزهای شنبه هر هفته منتشر خواهد شد.

برگرفته از همشهری آنلاین

     نخستین بار خبر هیجان‌انگیز دستگیری صدام حسین، دیکتاتور فراری عراق را خبرگزاری ایرنا منتشر کرد. این خبر در زمانی کوتاه بیشترین بازتاب جهانی را داشت و از اندک خبرهایی بود که در عرصه رقابت رسانه‌های بین‌المللی، یک خبر از خبرنگار و رسانه ایرانی مخابره می‌شد. جلال طالبانی، رییس‌جمهور فعلی عراق، هنگام ورود به خاک ایران از طریق مرزهای زمینی غرب کشور، در گفت‌و‌گو با خبرنگار ایرنا، خبر را گفته بود. این دستاورد محصول سیاستی بود که در آن سال‌ها برای نظام اطلاع‌رسانی کشور پیش‌بینی شده بود و آن تمرکززدایی از انتشار اخبار بود. پیش از آن، اخبار باید به تهران یا دفاتر برخی مراکز استان‌های بزرگ فرستاده می‌شد و آنجا پس از عبور از مراحل گوناگون، امکان انتشار می‌یافت. طی شدن چنین روندی برای انتشار اخبار نه تنها نشانه بی‌اعتمادی حرفه‌ای به سلسله مراتب محلی تولید خبر به شمار می‌رفت، بلکه باعث کندی کار می‌شد و خبرنگاران ایرانی از همتایان خارجی خود عقب می‌ماندند. 

     در کنار اصل تمرکززدایی، یکی دیگر از سیاست‌های مدیریت وقت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی این بود که دایره اخبار محرمانه تنگ‌تر شود. انبوه خبرنامه‌ها و بولتن‌های محرمانه نهادها و دستگاه‌های اجرایی و غیره برای مخاطبان خاص و در بسیاری موارد با رویکرد سیاسی تهیه می‌شد و به دلیل عمومی و در دسترس نبودن، در بوته نقد و اصلاح و تکمیل قرار نمی‌گرفت و اطلاعات عموما یک‌سویه و احیانا غلط را در بین گروه‌های تاثیرگذار می‌پراکند بی‌آنکه شرایط پاسخگویی برای دیگران فراهم‌ آید. بسیاری از این اطلاعات و گزارش‌ها و اخباری که با این عنوان انتشار می‌یافت از دسترس عموم پنهان می‌ماند. 

     در ادامه سیاست‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود که خبرگزاری‌های غیردولتی مجوز گرفتند و جریان دسترسی به اطلاعات و اخبار گسترش یافت به نحوی که با ورود این خبرگزاری‌ها به چرخه تولید اطلاعات، رقابتی جدی در تولید و نشر اخبار خواندنی و فراگیر ایجاد شد و انحصار دولتی خبر شکست. این دگرگونی در خبرگزاری دولتی نیز به گسترش فعالیت‌ها و تلاش بیشتر برای افزایش سرعت و صحت در خبررسانی انجامید. در این روند، رسانه‌های داخلی به مهم‌ترین منبع خبری مسایل ایران در داخل و خارج تبدیل شدند و در شکل‌دهی افکار عمومی نقش درجه اول یافتند و فضای رسانه‌ای ملی با حضور انبوه رسانه‌های تاثیرگذار کشور شکل گرفت و مهم‌ترین منبع خبری و تحلیلی در عرصه مسایل خبری ایران، به حوزه مدیریت رسانه‌ای داخل انتقال یافت. این نگاه البته مثل هر سیاستگذاری دیگری قواعد و عوارضی داشت و کارشناسان می‌دانستند که ممکن است در انتشار برخی اخبار، اشتباهاتی هم رخ دهد اما با ارزیابی به این نتیجه رسیده بودند که انجام کاری با فرض اشتباهات احتمالی در قیاس با کاری که خطاهای آن آشکار بود، عقلانی‌تر است، به ویژه آنکه در قوانین پایه و قانون اساسی درباره اصل آزادی و آزادی بیان و گردش اطلاعات، به تصریح و اشاره، نکات بسیاری آمده است. ارزیابی‌ها نشان داد که این سیاست به تقویت اعتماد اجتماعی و بیان نارسایی‌ها به اصلاح امور کمک بیشتری می‌کرد زیرا دست‌اندرکاران معمولا ضعف عملکرد خود را با مهر محرمانه پنهان می‌دارند. بخش زیادی از آنچه محرمانه خوانده می‌شود، برای فرار از پاسخگویی در برابر افکار عمومی یا برخورد با فرد یا گروهی از کسانی است که حاضر یا قادر به گفت‌وگوی رو در رو با آنها نیستند و آنها نیز از آنچه درباره‌شان گفته‌ایم بی‌اطلاعند و اگر هم احیانا مطلع شوند، عملا امکان اصلاح و نقد پاسخگویی را ندارند. این رفتارها بیشتر نوعی خبرسازی را تداعی می‌کرد که ممکن بود مبتنی بر اطلاعات نادرست هم باشد و عموم این موارد ربطی به منافع ملی ندارد. مهم‌تر آنکه برخی خبرسازی‌ها با مهر محرمانه، آسان‌تر جایگزین واقعیت می‌شوند زیرا در ذهن مخاطبان این‌گونه اطلاعات، جنبه محرمانگی مترادف با درستی است بنا بر ملاحظاتی تنها برای افراد مورد اعتماد که طبعا مخاطب هم خود را از آنها می‌داند، ارسال می‌شود. این روش زمینه نقد و بررسی و اصلاح خبر را از بین می‌برد و صحت و دقت اطلاع‌رسانی را مخدوش می‌کند. 

     نمونه این خبرسازی‌های بولتنی را در جشن «خانه سینما» در سال 83 شاهد بودیم که انبوه اطلاعات ناقص و غلط از طریق برخی خبرنامه‌های محرمانه در حوزه اطلاع‌رسانی خاص قرار گرفت و عملا امکان هیچ‌گونه پاسخگویی‌ای وجود نداشت. 

     تغییرات در دستگاه اجرایی به دگرگونی در این سیاست‌ها نیز منجر شد. در سال‌های اخیر خبرگزاری‌ها و مطبوعات با دشواری‌های بسیار روبه‌رو بودند، اما پس از یک دوره پر فراز و فرود که نشریات با توقیف و تعطیل مواجه شدند- که برخی حکم‌های توقیف از سوی قوه قضاییه لغو شد- در چند ماه گذشته احساس می‌شد که دوره‌ای از آرامش نسبی برای مطبوعات فرارسیده است اما اخیرا با توقیف دو نشریه معتبر روزگار و شهروند امروز، احساس می‌شود که زمان این آرامش نسبی به سر آمده است. اما به نظر می‌رسد با افزایش گفت‌وگو و تعامل بیشتر با رسانه‌ها و کمی خویشتنداری از سوی مدیران اجرایی و قضایی، کماکان می‌توان وضعیت آرامش نسبی برای نشریات را ادامه داد. در شرایط کنونی بیش از هر زمان دیگری به امید و ثبات در کشور نیازمندیم و انتشار پیوسته اخبار، اطلاعات، نقدها و تحلیل‌ها نشانه این نشاط و آرامش می‌تواند باشد. 

     در دنیایی که دسترسی به اطلاعات برای مخاطبان این قبیل رسانه‌ها به ساده‌ترین شکل امکانپذیر است، تلاش برای گسترش محدودیت‌های اطلاع‌رسانی، آسیب رساندن به امکان مدیریت افکار عمومی در داخل و انتقال آن به خارج از مرزهای کشور است و در نهایت به کاهش قدرت رقابت رسانه‌ای در سطحی فراگیر منجر می‌شود. نکته‌ای که این روزها کم و بیش از جانب کارشناسان و مدیران رسانه‌های فراگیر نیز به شکل‌های مختلف بیان می‌شود. در چند ماه گذشته که خبری از تذکرهای پی‌درپی و توقیف و تعطیلی نبود، مگر چه اتفاق بزرگی رخ داد که نیاز به روش‌های جدید را اقتضا کند و برای نخستین بار حکم توقیف مدت‌دار صادر شود؟ مطبوعات مانند دماسنج عمل می‌کنند و شرایط گوناگون اجتماعی را بازتاب می‌دهند. از این‌رو است که توقیف یک روزنامه با تعطیلی هر نهاد یا سازمان دیگری متفاوت است. دسترسی آسان و ارزان به اطلاعات حق مردم است و با توجه به تاکیدی که بر پذیرش انتقاد وجود دارد، ضرورت دسترسی به اطلاعات و تحلیل‌ها دوچندان می‌شود. توسعه و پیشرفت همه جانبه، با جلوگیری از نابسامانی‌های اجتماعی و اقتصادی میسر است و بدون گردش آزاد اطلاعات، نقد سیاست‌ها و عملکردها ممکن نیست و این، همه، ضرورت حمایت از مطبوعات آزاد و رسانه‌های مستقل را دوچندان می‌کند.

     مدیر‌مسوول هفته‌نامه «9 دی» با اشاره به رای قطعی صادره از شعبه 34 دادگاه عمومی در نقض رای هیات نظارت بر مطبوعات از انتشار مجدد این هفته‌نامه از شنبه هفته آینده خبر داد. حجت‌الاسلام حمید رسایی در گفت‌وگو با فارس با اشاره به صدور حکم قطعی شعبه 34 دادگاه عمومی حقوقی مجتمع قضایی شهید بهشتی مبنی بر نقض حکم هیات نظارت بر مطبوعات و دستور رفع توقیف از هفته‌نامه 9 دی اظهار کرد: با توجه به قطعیت رای صادره از این شعبه، این حکم قابل اجرا است و براین اساس اولین شماره هفته‌نامه «9 دی» از شنبه هفته آینده یا شنبه پس از آن منتشر می‌شود.

«دیوید شاو» روزنامه نگاری که دهها سال کارش نقد کار روزنامه نگاران دیگر بود چهارم اوت 2005 در 62 سالگی در لس آنجلس درگذشت. وی پس از فراغت از تحصیل در دانشگاه وارد کار روزنامه نگاری شده بود و پوشش اخبار مربوط به خوراک مردم (رستورانها، خواربارفروشی ها، کارشناسان تغذیه، مسمومیت های غذایی و ...) نخستین سمتی در تحریریه بود که بر عهده اش قرار داده شده بود.
     دیوید پس از ارتقاء از خبرنگار یک به خبر نگار 3 ، داوطلب کار خبرنگاری اینوستیگیتیو (دنبال کردن یک قضیه همانند کارآگاه پلیس) شد و پس از به دست آوردن تجربه در این کار، در تحریریه روزنامه برای خود یک سمت تازه به وجود آورد که قبلا به آن صورت سابقه نداشت و آن نقد کار سایر روزنامه نگاران بود؛ از طرز تهیه مطلب تا سبک نگارش و کشف ارتباط آنان با مقامات، اصحاب قدرت و منافع. دیوید عقیده داشت که به همان گونه که روزنامه نگاران در جامعه در جستجوی ضعف ها و قوت هستند تا برنگارند و مسائل روشن، شکافته و حل شود، باید روزنامه نگارانی هم باشند که ضعف و عیب رسانه ها را بنویسند تا اصلاح شوند و ترقی کنند و هیچکس نباید از این کار رنجش داشته باشد زیرا که روزنامه نگار دوست همه است و عیب را با هدف کمک به رفع شدن آن بیان می دارد، نه از راه دشمنی.
     دیوید به این کار ادامه داد و به دلیل تاثیرگذاری نوشته هایش، چند جایزه بزرگ روزنامه نگاری گرفت.
     وی عمدتا در لس آنجلس تایمز می نوشت و مطالب این روزنامه هم از انتقادهای او مستثنی نمی شدند. «دین باکت» سردبیر اجرایی لس آنجلس تایمز گفته است: چون نوشته های «دیوید شاو» همه اش درس بود، ما از ادامه کار او استقبال می کردیم. نوشته های او تا نزدیک به صد درصد مخاطب (خواننده) داشت به گونه ای که اگر اشتباه یک روزنامه نگار در هر رسانه به چشم او نمی خورد تا نقد کند، مردم جریان را به وی اطلاع می دادند تا بنویسد. بنا براین کار دیوید به پیشرفت ژورنالیسم کمک بسیار کرده است و جای تعجب نیست که ما به او پول و جای نوشتن می دادیم تا از کار خودمان انتقاد کند.
     درباره دیوید شاو، دهها روزنامه نگار از جمله معروفترین مفسران گفته اند که هنگام نوشتن دقت می کردند که مطلب آنها روز بعد مورد انتقاد او قرار نگیرد و کار دیوید که نوآوری بشمار آمده است یک کمک بزرگ به ارتقاء ژورنالیسم حرفه ای در جهان بود.

برگرفته از: http://www.iranianshistoryonthisday.com