سردبير «ديلي ميل» به چاپ عكس ساختگي متهم و بركنار شد

     هيات نمايندگان صاحبان روزنامه دو ميليون تيراژي «ديلي ميل» انگلستان كه در قطع تابلويد چاپ مي شود 15 ماه مه 2004 «پيرس مورگن» سردبير اين روزنامه را از اين سمت بركنار كرد؛ زيرا مقامات نظامي آن كشور مورگان را متهم كرده بودند كه عكس ساختگي چاپ كرده و با اين عمل نظاميان را از چشم مردم انداخته است.
    ديلي ميل عكسي را چاپ كرده بود كه نشان مي داد يك نظامي انگليسي در عراق يك عراقي را شكنجه و بر بدن او كه روي زمين افتاده بود ادرار مي كند. مورگان روي حرف خود كه عكس درست است ايستاده بود.
    نمايندگان صاحبان نشريه ضمن عذر خواهي از عمل سردبير، در عين حال تاكيد كرده اند كه سوء نيت دركار نبوده است.
     عمل اخراج به اين صورت انجام گرفت كه از مورگن خواسته شد كه بنا به مصالحي، بلافاصله كناره گيري كند.

     مدیران روزنامه سیاست روز سر انجام به وعده مدیر مسوول خود که در شماره هفدهم فروردین ماه از تغییرات کمی و کیفی در این روزنامه سخن به ميان آورده بود، عمل کردند و در حرکت اساسی اول، قطع روزنامه وكاغذ آن عوض شد. اين روزنامه چند روزي است از چاپخانه كارو كارگر به چاپخانه بامشاد روز كه از مراكز چاپ مطرح كشور است نقل مكان كرده و در اين جا بجايي، اندازه آن با ديگر روزنامه هاي قطع مترويي هماهنگ شده و صفحات رنگي آن افزايش يافته است. از درون اين روزنامه خبر مي رسد كه در گام بعدي، تمام صفحات سياست روز رنگي خواهد شد.
     در صفحه بندي و اختصاص جا براي سرويس ها و ستونهاي ثابت روزنامه نيز تغييراتي روي داده است. تولد سرويس حوادث باتوانمندي قابل توجه در پرداختن كارشناسي به علل و انگيزه هاي وقوع جرم كه از كمبودها و ناتواني هاي آشكار رسانه هاي نوشتاري كشور است، افزايش جاي صفحات ويژه عربي و انگليسي به دوصفحه كامل، بروز تغييرات عمده در صفحات اقتصادي و چاپ جدول ابتكاري و اختصاصي كه تركيبي از اعداد و حروف ابجد است و امكان ساعت ها تفكر را براي علاقه مندان حل جدول فراهم مي آورد از ديگر نوآوري هاي سياست روز در دوره تازه فعاليت آن به شمار مي آيد. براي نوسازي و سازماندهي  حرفه اي تشكيلات آگهي ها و امور شهرستانها نيز نيروهاي با تجربه به اين روزنامه دعوت شده اند و احتمال تحولات بيشتر در اداره سياست روز كماكان مطرح است.

روزنامه دولتی، زبان مردم نیست

     امروز سالگشت درگذشت «مايك رويكو» مردي است كه به حرفه ژورناليسم وفاداري تعصب آميز داشت. مايك 29 آوريل سال 1997 در گذشته است.
    «مايك رويكو» بارها گفته بود كه روزنامه بايد صداي هر انسان باشد. روزنامه نگار بايد هنگام تهيه و نگارش يك مطلب، خود را جاي مخاطب بگذارد و آن چه را كه او انتظار دارد و برايش لازم و مفيد است برنگارد. راضي كردن مقامات دولتي، كار روزنامه نگار حرفه اي نيست، وظيفه نشريه دولتي و يا رسانه اي است كه از دولت كمك مالي مي گيرد.
    مايك رويكو كه در طول چهل سال روزنامه نگاري علاوه بر تهيه خبر، هفت هزار و پانصد مقاله، گزارش تحقيق شده (اينوستيگيتيو) و تحليل نوشت عقيده داشت هنگامي كه درآمد يك روزنامه كمتر از هزينه هايش شود، اعتماد و علاقه مردم را از دست داده و بايد تعطيل و يا به نيروهايي تازه فروخته شود. وي روي اين نظر خود ايستادگي كرد و زماني كه روزنامه «شيكاگو ديلي نيوز» به زيان دهي افتاد آنجا را ترك گفت و با رفتن او، مخاطبانش خريد آن روزنامه را متوقف ساختند و چون به «شيكاگو سان تايمز» رفت مخاطبان نيز متوجه اين روزنامه شدند و با اين عمل، شيكاگو ديلي نيوز تعطيل شد. اين تحول به صورت اصلي در روزنامه نگاري درآمده است كه نويسنده «سرمايه» اصلي يك نشريه است، نه چيز ديگر. با رفتن مايك از شيكاگو ديلي نيوز، اين روزنامه، دفعتا (در يك روز) 91 هزار خواننده از دست داد كه باز مبحثي در كتاب هاي درسي رشته روزنامه نگاري شده است. مايك تا زماني در شيكاگو سان تايمز به كار ادامه داد كه روزنامه اي مستقل بود. همينكه اين روزنامه توسط «روپرت مورداك» خريداري شد، با صدور اعلاميه از آنجا رفت. وي در اين اعلاميه نوشته بود: «مورداك»نه يك روزنامه نگار واقعي است و نه علاقه مند به حرفه روزنامه نگاري، و روزنامه متعلق به او اين ارزش را هم كه در آن ماهي به پيچند و به دست خريدار بدهند، چه رسد به خريدن و خواندنش. مخاطبان رسانه ها حقي دارند و اگر دولت نتواند اين حق آنان را رعايت كند، بايد خودشان روزنامه هاي غير واقعي را نخرند و نخوانند تا فريب نخورند و گمراه نشوند. هدف مورداك كمك به فرهنگ و ارتقاء معلومات مردم و اطلاعات رساني واقعي و بيطرفانه نيست، هدف او كسب مال و قدرت است، او مي خواهد هرلحظه با هر مقامي در هر گوشه از دنيا كه بخواهد تلفني صحبت كند و براي اين كار كه آتش جاه طلبي او را براي يك لحظه فرو مي نشاند و از آن لذت مي برد بايد به زيان مردم و حتي برخي از ملل امتياز بدهد.
    مايك پس از ترك شيكاگو سان تايمز به شيكاگو تريبيون رفت ولي مقاله هاي او از سوي سنديگاي مربوط توضيع مي شد و همزمان در 600 روزنامه در سراسر جهان به چاپ مي رسيد، خبرگزاري ها و شبكه هاي راديو تلويزيوني آنها را نقل مي كردند و ترجمه آنها در رسانه هاي غير انگليسي انتشار مي يافت.
    چند ناشر تاكنون مقالات مايك را كه سكته مغزي او را از پاي درآورد برحسب موضوع جمع آوري كرده و به صورت كتاب در آورده اند. او به موازات روزنامه نگاري، داستان هم مي نوشت و قهرمان داستانهاي او يا راننده تاكسي بودند و يا اينكه ماجرا در يك تاكسي رخ داده بود. او داستان نويسي را «زنگ تفريح» خود و هر روزنامه نگار ديگر كه كار روزنامه را با تهيه اخبار سطح شهر آغاز كرده است مي دانست كه خستگي را از تن مي زدايد.

منبع : www.iranianshistoryonthisday.com

سرانه كتابخواني در ايران: دو دقيقه در شبانه روز!

     رييس سازمان كتابخانه و اسناد ملي ايران، سرانه كتابخواني در كشور را دو دقيقه در شبانه روز اعلام کرده اند! آقای علي اكبر اشعري در حاشيه همايش سراسري مسوولان شوراي هماهنگي تبليغات اسلامي در مشهد به خبرگزاری ايرنا گفته اند:
     در صورتي كه مطالعه كتاب‌هاي درسي را هم در نظر بگيريم، سرانه مطالعه در ايران به حدود شش دقيقه در شبانه روز مي‌رسد. ایشان اضافه کرده اند که چنين سرانه‌اي براي ملتي كه بيش از ‪ ۸۵‬درصد جمعيت آن با سواد هستند،بسيار تاسف بار است. ایشان اما یادشان رفته است که بگویند یکی از دلایل اصلی بی رغبتی مردم به ویژه نسل جوان به مطالعه در کشور دارای تمدن و فرهنگ، چیست؟. چه خوب بود این شخصیت فرهنگی که اتفاقا نظراتش برای متولیان  دولتی ممیزی کتاب و رسانه بیشتر قابل درک است، کمی هم در باره سانسور و بی اعتنایی به اهل قلم، قلمفرسایی می کردند، شاید یکی دو درصد در دیدگاه محدود آنان اثر می کرد و آمار کتابخوانی به چهار دقیقه می رسید!

     در آستانه فرا رسیدن روز کارگر که بزرگان نظام، بوسه نهادن بر دست او را نشانه عمق احترام به این قشر کم ادعا و کم توقع و معتقد به دین و آیین و مملکت می دانند، مجوز یک ماهنامه که مسایل کارگری را پوشش می داد، لغو شد! تبریکی بهتر از این در این زمانه پر التهاب برای جامعه بی دفاع کارگری، یافت می نشود! گشته ایم ما!
     علیرضا ثقفی، سردبیر «راه آینده» که دلیل واقعی لغو مجوز نشریه برایش روشن نیست گفته است: «درخواست هیات نظارت بر مطبوعات را علت لغو مجوز انتشار اعلام کرده اند، اما دلایل رسمی همواره یک چیز است و دلایلی که گاه در یک نامه اداری عنوان نمی شود،چیز دیگری است.»
     سردبیر «راه آینده» معتقد است که مستقل بودن این ماهنامه، باعث شد که تحت فشار قرار گیرد. ما در هشت شماره مجله، هیچ گونه کمک دولتی نگرفتیم و آنها فکر می کردند از نظر مالی دچار مشکل می شویم. در این مدت، چه از نظر چاپخانه ها که مجله را چاپ نمی کردند و یا دکه ها که آن را نمی فروختند، حتی در پخش پست، که برخی اوقات کارتن های مجله در اداره پست گم می شد و جواب درستی به ما نمی دادند،با مشکلاتی مواجه بودیم.
      جامعه مطبوعاتی و دلسوزان فرهنگ و پیشرفت جامعه، همچنان که بارها عنوان کرده اند، تعطیل و محدودیت و توقیف رسانه ها را که متاسفانه در سالهای اخیر گستردگی و شدت ناباورانه ای به خود گرفته است، روشی خردمندانه با تخلف های احتمالی یک خبرنگار یا نویسنده در یک نشریه نمی دانند و تعطیل خارج از چهارچوب ها و ضوابط قانونی را،در نهایت معادل گشودن زندان های جدید تلقی می کنند. روزنامه نگار اگر خلافی مرتکب شده باشد باید در مراجع صلاحیتدار صنفی و حرفه ای مورد رسیدگی و داوری قرار گیرد و تعطیل نشریه، آخرین و بد ترین گزینه ای است که می توان برای یک خلاف مطبوعاتی متصور بود و در این سالها، همواره بدترین گزینه، نخستین انتخاب بوده و بر بی اعتباری کار  وزین و پر مسئولیت و حساس مطبوعاتی افزوده است. کدام صاحب نظر و شخصیت فرهنگی و دلسوز وعاشق به خدمت راستین در قلمرو فرهنگ را سراغ دارید که بر غربت و بی پناهی اهل قلم در این سرزمین اشک تاثر نریخته باشد؟ به کجا می رویم و چرا به ارزیابی عملکرد و شدت عمل بی حاصل خود، اندیشه نمی کنیم؟

نخستین شماره دنیای مواد منتشر شد

     دانشگاه علم و صنعت ایران در آخرین ماه سال گذشته، صاحب یک نشریه علمی ـ خبری ـ پژوهشی شد. شماره اول این نشریه تخصصی با عنوان «دنیای مواد» با جلد گلاسه چهار رنگ و بیش از ۵۲ صفحه کاغذ سفید و با قیمت هزار تومان در اختیار دانش پژوهان و علاقه مندان قرار گرفته است.
     این مجله در حال حاضر به صورت فصلنامه منتشر می شود، اما با استقبالی که از آن شده است احتمال انتشار ماهانه آن می رود. پیش از این در معرفی نشریات ارزنده علمی ـ پژوهشی در ایران نکاتی را در این وبلاگ یادآور شده ایم، اکنون باید اضافه کنیم که دانشگاه علم و صنعت باید به خود ببالد که با امکانات و هزینه ای اندک، توانسته است چنین مجله آموزشی پر محتوایی را به فهرست نشریات تاثیر گذار تخصصی دانشجویی و جامعه مطبوعاتی ایران عرضه کند. 

در قلمرو رسانه ها (۴)

     روز 14 آوريل 1906 تئودور روزولت رئيس جمهور وقت آمريكا روش افشاگري روزنامه هاي آن زمان كه تلاش خود را تنها متوجه صاحبان كمپاني ها و بازرگانان و بانكها كرده بودند و به پر و پاي آنان مي پيچيدند «ماك ريكينگMuckraking» ناميد و گفت: افشاگري، وظيفه روزنامه نگار است كه اصلاحيه اول قانون اساسي ما دست او را باز گذارده است ولي نه اين كه تنها سراغ كمپاني ها و پولدارها برود و نگاهي به كارهاي بد ديگران نكند؛ ما سياستمداراني هم داريم كه با اعمال خود ـ تعمدي و يا سهوي ـ به جامعه خيانت مي كنند، و در افراد ديگر هم انحراف وجود دارد.
     وي كه در يك نشست رسمي قوه مقننه شركت كرده بود افزود: روزنامه نگار پس از ورود به دفتر كارش بايد حب و بغض خود نسبت به افراد را كنار بگذارد و با ديدي منصفانه و بي طرفانه به جامعه و اعضاي آن و نهادها نگاه كند. اگر در فردي و يا موسسه اي عيبي عمومي مشاهده كند بايد حسنش را ببيند و با هم بسنجد و بنويسد تا مخاطب باور كند كه بي طرف است و نوشته او را به ذهن بسپارد و خواستار رعايت آن شود.
    روزولت گفت: اين روزنامه نگاران وقتي وارد يك ساختمان مي شوند، به عظمت ساختمان و كار هايي را كه انجام مي دهد توجه نمي كنند و تنها كف اطاقها و راهروها را در جستجوي يك قطعه كثافت مي كاوند كه از ته كفش يك مشتري (رجوع كننده) جدا شده است و فقط آن را زير ذره بين قرار مي دهند و ذهن مردم را از كارهاي خوب برمي گيرند و آنان را منفي باف مي كنند به گونه اي كه گمان مي برند صاحبان كمپاني ها و ... تنها يك هدف دارند و آن غارت مردم است و خدمات آنها را در نظر نمي گيرند. من از قواعد و اصول و روشهاي روزنامه نگاري اطلاع چندان ندارم، اما مي دانم كه قانون اساسي دست آنان را باز گذارده كه عادلانه به مسائل نگاه كنند و دو جانبه بنويسند و تا چيزي برايشان ثابت نشده است درباره اش قضاوت نكنند كه نگاه مردم به قلم روزنامه نگار و نوشته هاي روزنامه است و مي دانيم كه مردم به همان گونه كه هنگام خوردن استيك (كباب) به فكر چگونگي پرورش گاو، ذبح و پخت و پز آن فرو نمي روند؛ در مورد روزنامه ها هم محصول را كه همان «نوشته» است مي بينند و ....
     چون روزولت در اظهارات خود اشاره به وجود كثافت احتمالي در كف يك ساختمان كرده بود از همان روز به اين روش افشاگري يك جانبه «ماك ريكينگ» اطلاق شده است كه واژه مودبانه تر آن « مطبوعات زرد» است.
     روزولت در نطق خود، نام دو روزنامه نگار را كه تندروهاي اين نوع افشاگري بودند (لينكن استيفنز Lincoln Steffens و ايدا تاربل Ida Tarbell ) بر زبان جاري ساخت. استيفنز در يك رشته گزارش، سوء عمل كمپاني استاندارد اويل را نوشته بود و «تاربل» تحت عنوان « مايه شرم شهرها» برضد ثروتمندان و بازرگانان افشاگري مي كرد كه گزارشهاي هر دو بعدا به صورت كتاب انتشار يافته است.
     بايد توجه داشت كه روزنامه نگاري اينوستيگيتيو (تعقيب مسائل، همانند كاراگاه پليس) با ماك ريكينگ متفاوت است كه در ماك ريكينگ تنها بدگويي مي شود و در روزنامه نگاري اينوستيگيتيو شرح يك ماجراي مكشوفه (بد و خوب) مي آيد.
     در ايران، ما جز يك نفر (ر. اعتمادي)، روزنامه نگار اينوستيگيتيو نداشته ايم كه نمونه بياوريم و كارهاي اعتمادي که در عين حال يک جامعه شناس و داستان نگار ناسيوناليست است مربوط به دهه هاي 1330 و 1340 است. نظام سابق از حقيقت يابي هاي اعتمادي خسته شده بود ولي جز ملي گرا (مصدقي) بودن بهانه اي براي بركنار كردنش نداشت و بالاخره براي خارج ساختنش از كار گزارشگري، وي را سردبير مجله جوانان كردند كه يك بار ورشكست شده بود و وي ظرف دو ماه، تيراژ اين مجله را به نيم ميليون نسخه رساند. اعتمادي اينك به داستان نويسي روي آورده و داستانهاي او در همه كشورها توسط فارسي زبانان خوانده مي شوند.

رفع توقیف از روزنامه روزگار

     روزنامه روزگار که چندی پیش به دلیل شباهت به روزنامه شرق، از سوي هيات نظارت بر مطبوعات توقيف شده بود، با حكم قاضي حسينيان، اجازه انتشار دو باره گرفت.
      مدير مسئولي اين نشريه را فرزانه خرقاني بر عهده دارد. 
      پرونده توقيف اين روزنامه در شعبه دادسراي كاركنان دولت مورد رسيدگي قرار گرفت و چون بين نظر بازپرس پرونده و نماينده دادستان اختلاف نظر وجود داشت، با ارجاع آن جهت رفع اختلاف به شعبه ۱۰۸۳ دادگاه عمومي، قاضي حسينيان نظر نماينده دادستان را تاييد كرد و دستور لغو توقيف روزگار صادر شد.

     دوك دو ريشليو نخست وزير فرانسه دستور داد كه از 15 آوريل در سال 1820(187 سال پيش در روزي چون امروز) در فرانسه بارديگر سانسور مطبوعات كه انقلاب اين كشور آن را مطلقا ممنوع كرده بود برقرار شود كه با مخالفت احزاب چپ و راست و اعتراض انجمن هاي اديبان و روشنفكران رو به رو شد، و متعاقب آن اكثريت پارلماني را از دست داد و مجبور به كناره گيري شد و ميراث انقلاب محفوظ ماند.
     ريشليو دو بار نخست وزير فرانسه شده بود كه دور اول نخست وزيري او در سال 1818 پايان يافته بود. او بمانند بسياري از اشراف فرانسوي در جريان انقلاب از فرانسه فرار كرده بود. ريشليو پس از فرار از وطن به روسيه پناهنده شده بود و از سوي تزار روسيه به او يك مقام دولتي هم داده شده بود.

منبع : www.iranianshistoryonthisday.com

خبر ورزشی با ترکیب جدید، روي پیشخوان

     روزنامه خبر ورزشی، سر زنده و شاداب با سردبيري ناصر احمدپور از صبح پنج شنبه در سراسر كشور روي پيشخوان دكه هاي مطبوعاتي قرار گرفت. خبر انتشار قريب الوقوع اين نشريه روز چهارشنبه در اين وبلاگ پيش بيني شده بود. حسين واحدي پور توانست با تغيير سردبير و تني چند از همفكران او، نظر اكثريت كادر تحريريه خبر ورزشي را طي يك نشست طولاني شبانه، براي ادامه همكاري جلب كند و با جابجايي دفتر روزنامه و تلفن ها و امكانات جديد، انتشار آن را بيش از اين به تاخير نيفكند. توزيع روزنامه چنان كه پيشتر خبر داده بوديم، به شركت نشر گستر امروز با مديريت حجت اله جيرودي سپرده شده است. جيرودي به احتمال زياد تشكيلات مربوط به تحريربه سابق خبر ورزشي در محدوده ميدان ولي عصر را تعطيل خواهد كرد.

آدرس و تلفن هاي جديد روزنامه خبر ورزشي:
تهران - خيابان ميرزاي شيرازي، خيابان شهيد عزيزالهي (هشتم) پلاك ۲
تلفن ها: ۶ - ۸۸۹۳۹۵۷۱      نمابر ۸۸۸۰۲۳۶۶ 

      حسین واحدی پور صاحب امتیاز و مدیر مسئول روزنامه خبر ورزشی، بسیاری از همکاران تحریریه سابق این نشریه پر طرفدار را برای تدارک دوره تازه انتشار آن به همکاری فرا خواند. در بین دعوت شدگان، جای خالی سردبیر و تنی چند از همفکران او جلب نظر می کند. احتمالا واحدی پور کار توزیع نشریه خود را نیز همچون گذشته به شرکت توزیع نشرگستر خواهد سپرد که مدیریت آن را حجت اله جیرودی بر عهده دارد. شرکت نشرگستر یک چندی جزو کارآمد ترین مراکز توزیع سراسری مطبوعات در کشور به شمار می آمد اما امروزه مرکز توزیع همشهری (توسعه رسانه)،و شبکه های توزیع روزنامه های ایران، جام جم و اطلاعات، به عنوان رقبای جدی آن به حساب می آیند. در تغییرات تازه روزنامه خبر ورزشی، محل تحریریه نیز عوض شده   است. گفته می شود این روزنامه زودتر از موعدی که قبلا انتظار می رفت، انتشار دوباره خود را آغاز خواهد کرد.

مرد اول تحریریه همشهری درگذشت

     موثر ترین عضو تحریریه سالیان دراز روزنامه همشهری، ساعتی پیش در پی یک دوره طولانی بیماری، دیده از جهان فرو بست. احمد رضا دریایی از نخستین روزهای شکل گیری این روزنامه، نقش اجرایی اصلی را در تحریریه هفتاد نفری همشهری بر عهده داشت و از هیچ کوششی برای توسعه و درخشش آن دریغ نکرد. ابتکار غلامحسین کرباسچی شهردار وقت تهران و تیزهوشی و لیاقت دستیار و مشاور نزدیکش مهدی جمالی بحری (مدیر کل وقت روابط عمومی شهرداری تهران) و ذوق و استعداد کم نظیر احمد ستاری (نخستین سردبیر روزنامه همشهری) در گزینش نیروهای کارآمد مطبوعاتی از بین رسانه های آن روزگار، و در کنار همه آنها،کاردانی مثال زدنی نخستین مدیر عامل همشهری مهدی کرباسچی در سازماندهی تشکیلات اداری، موجب تولد روزنامه ای شد که با گذشت ۱۵ سال، همچنان پر تیراژ و خود کفا به پیش می تازد و روزنامه های ایران و جام جم که با چند صد برابر بودجه و اعتبار و امکانات، برای رقابت با همشهری پایه گذاری شدند، هرگز به جایگاه مردمی همشهری نرسیدند و حسادت ها و کار شکنی ها و محدودیت توزیع همشهری در استانها نیز نتوانست به جایگاه بلند این روزنامه خدشه ای وارد سازد.
     احمد رضا دریایی که بیشترین تجربه کار مطبوعاتی را در دوران جوانی در روزنامه اطلاعات به دست آورده بود، طی یازده سال فعالیت خستگی ناپذیر در همشهری، استعداد و توانایی خود را در خلق و شکوفایی یک نشریه اجتماعی مردم پسند و پر مخاطب به اثبات رساند و تا هر زمان که همشهری هست، نام او بر تارک این روزنامه خواهد درخشید همچنان که هیچگاه نمی توان نقش غلامحسین و مهدی کرباسچی و ستاری و جمالی بحری را در راه اندازی و توفیق این روزنامه به فراموشی سپرد.
     احمد رضا دریایی در چند سال اخیر، به علت عارضه فراموشی، به تدریج از کار در روزنامه کناره گرفت و به افتخار بازنشستگی نایل آمد و روز ۱۲ فروردین امسال به علت تنگی نفس، توسط اورژانس به بیمارستان منتقل شد که پس از مداوا، به تشخیص پزشکان به خانه انتقال یافت. او آرام و در کنار همسر بی قرار و نگرانش، شامگاه سه شنبه در هنگامه اذان مغرب و عشا، دیده از جهان فانی فرو بست و به دیار باقی پر گشود. یادش گرامی باد.

روزنامه صبح ورزش لغو امتیاز شد

     خبرگزاری فارس به نقل از یک مقام آگاه بعد از ظهر دوشنبه نوزدهم فروردین فاش ساخت که امتیاز نشریه نو انتشار صبح ورزش در سومین روز دوره جدید فعالیت خود لغو شده است.
      اين مقام آگاه كه خواست نامش فاش نشود، افزود: رأي لغو مجوز اين روزنامه ورزشي امروز در جلسه هيات نظارت بر مطبوعات صادر شده است.
     روزنامه صبح ورزش در روزهاي اخير با تغيير لوگوي خود و انتشار روزنامه با لوگوي شبيه به لوگوي خبر ورزشي منتشر مي‌شد.
     اين روزنامه به موجب ماده 16 قانون مطبوعات لغو مجوز شده است.

دوست و دشمن بدانند !

     کادر تحریریه خبر ورزشی، پایگاه تازه ای برای ادامه فعالیت خود پیدا کرد. آنان روز شنبه ۱۷ فروردین، نخستین شماره «صبح ورزش» را در قطع و اندازه همان خبر ورزشی منتشر کردند.
پیش از این، یک چندی صبح ورزش به صاحب امتیازی و مدیر مسئولی جلیل رضایی منتشر می شده که دوره جدید آن از دو روز پیش با مسئولیت حجت الله جیرودی به عنوان قائم مقام مدیر مسئول و دبیر اجرایی به دست چاپ سپرده شده است.
     تلفن ها، آدرس دفتر روزنامه، کادربندی و نحوه صفحه بندی صبح ورزش، در همان سبک و سیاق خبر ورزشی است و همه خوانندگان خبر ورزشی، در دو روز گذشته روزنامه قدیمی خود را در قالب جدید بازیافته و آن را تهیه کرده اند. با سرعت عمل جیرودی و همکاران او برای انتشار روزنامه جدید، اکنون خبر ورزشی که ممکن است یک چندی چاپ نشود، با خطر از دست دادن مخاطبان انبوه خود روبرو است. با این همه صبح ورزش در یادداشت صفحه سوم خود با عنوان «دوست و دشمن بدانند» با امضای هیات تحریریه اعلام کرده است که جانشین خبر ورزشی نیست! این روزنامه در ۱۲ صفحه با قطع و ترکیب الگوبرداری شده از همان خبر ورزشی و با ۴ صفحه رنگی به قیمت ۲۰۰ تومان از صبح شنبه در کیوسک های مطبوعاتی سراسر کشور عرضه شده است.

متن یادداشت دوست و دشمن بدانند را در آدرس زیر بخوانید:
http://www.khabars.net/Detail.aspx?catid=454&cid=152728&iid=2574

     اكنون كه سال 87 از سوي مقام معظم رهبري با تدبير و فراست به نام نوآوري وشكوفايي متصف گرديده، بارقه اميد به تحول و پيمودن چند گام ديگر به جلو براي دست‌اندركاران اين روزنامه مضاعف گرديده. در اين برهه تاريخي ـ سياسي ايران و جهان كه همگان به نقش بلا‌منازع واثرگذار رسانه اعم از ديداري و شنيداري و مكتوب واقفند، سياست روز تلا‌ش دارد با بهره‌گيري از تجارب گذشته و با استفاده از تمام ظرفيت‌ها و پتانسيل موجود روزنامه‌نگاري در كشور و با گسترده‌تر كردن دامنه خودي‌ها، نقش خود را در اعتلا‌ي ايران اسلا‌مي به ويژه در عرصه و رسالت خطير مطبوعاتي و اطلا‌ع‌رساني ايفا نمايد.
     اينك تحريريه روزنامه، ميقات راقمان متعهد، فهيم و دلسوزي خواهد بود كه قلب آنان براي ايراني توسعه يافته و پرآوازه مي‌تپد و كرشمه قلمشان اعتلا‌ و پيشرفت كشور را مي‌جويد و مطالبه مي‌كند. لذا اميد دارم كه زين پس، نوشته‌ها و گزارش‌هاي روزنامه، زمينه‌ برقراري ارتباطي دوسويه ميان ما و خوانندگان عزيز را فراهم آورد وتوجه آنان در ابعاد متنوع اطلا‌ع‌رساني، فرهنگي، اجتماعي، تجزيه تحليل حرفه‌اي و كارشناسي مسائل خرد و كلا‌ن كشور را در همه حوزه‌ها جلب نمايد. با اين نگرش، روزنامه متعلق به همه گروه‌ها و جريان‌هايي است كه در چارچوب قانون اساسي و اصول مترقي آن فعاليت مي‌كنند و منعكس كننده نقاط قوت و مثبت عملكرد دستگاه‌ها در همه  اركان نظام خواهد بود و متعاقبا هيچ نهاد و جرياني از دامنه نقد منصفانه و مشفقانه اين جريده مستثني نخواهد بود ليكن يقينا به احوالا‌ت شخصي و خصوصي افراد ورود نخواهدشد .با اين توضيحات كوتاه اميد داريم كه بستري مناسب و پويا براي تضارب آراء و انديشه‌ها فراهم آورده و معاندان نظام را به حلقه مخالفان و منتقداني دعوت كنيم كه نظرات و پيشنهادات خود را از مجاري صحيح به استماع متوليان امر مي‌رسانند.
     در خصوص برنامه‌هاي روزنامه سياست روز در شماره‌هاي بعدي با شما خواهم گفت و باور دارم تذكرات و پيشنهادات شما بسيار مغتنم خواهد بود. شاد، سلا‌مت و سرافراز باشيد.

مديرمسئول

      روزنامه سیاست روز در هشتمین سال انتشار خود با تغییراتی چند در کادر اجرایی و تحریری مواجه شد. از خانواده سیاست روز قبل از عید قرار بود نشریه  نوگرا و حرفه ای تازه ای متولد شود که با ایرادهایی از وزارت ارشاد مواجه گشت و انتشار آن تا رفع اشکال به تعویق افتاد. خبر تازه از درون این واحد مطبوعاتی حاکی از آنست که اکنون خود روزنامه سیاست روز با تغییر و تحول تازه ای روبرو شده و در شماره روز شنبه هفدهم فروردین، نوید این تغییرات به مخاطبان و علاقمندان نشریه داده شده است. صاحب امتیازی سیاست روز را آقای مهندس علی یوسف پور و مدیر مسئولی آن را آقای پیر علی بر عهده دارند و بیشتر تغییرات در کادر اجرایی آن پدید آمده است. در نظر گرفتن سهم بیشتری از مطالب این نشریه تندرو نزدیک به جناح اصولگرای حاکم به شهروندان و اندیشمندان و سیاستمداران خودی، از جمله وعده های مدیر مسئول به مخاطبان دوره  تازه فعالیت این رسانه است. قرار است از این تغییرات در شماره های بعدی نکات بیشتری انتشار یابد.

هنري ليوس موسس مجله تايم سوم آوريل 1898 در چين به دنيا آمد. پدرش يك مبّلغ مذهب پروتستان بود. وي پس از اتمام تحصيلاتش در چين، انگلستان و آمريكا و گرفتن ليسانس از دانشگاه ييل و فوق ليسانس تاريخ از دانشگاه آكسفورد وارد كار مجله نگاري شد. دانشجويان «ييل» هنري را به دبيري روزنامه دانشگاه انتخاب كرده بودند و همين گام، او را يك روزنامه نگار كرد. او با كمك يك دوستش در سوم مارس 1923 مجله تايم را منتشر ساخت و به كساني كه اندرز داده بودند «روزنامه» منتشر كند گفته بود كه يك مجله «خبر، تحليل، تفسير و عكس» هيچگاه كهنه خسته كننده نمي شود و هميشه مخاطب خواهد داشت و مخاطبانش طبقه روشنفكر جامعه خواهند بود، طبقه اي كه اعضاي آن رو به افزايشند. او سپس در سال 1930 مجله سياسي ـ اقتصادي فرچيون، در سال 1936 مجله پرتصوير لايف و به تدريج مجلات بسياري را بنا نهاد، به گونه اي كه در 1967، روزي كه درگذشت صاحب بزرگترين كمپاني انتشار مجله درجهان بود و در حسابش يكصد ميليون دلار پول داشت. تحت نام همين كمپاني اينك سي ان ان و چند دستگاه رسانه اي ديگر اداره مي شوند. هنري در طول عمر، سردبيري كل مجله هايش را به فرد ديگري نمي داد و خودش همزمان سردبيركل همه آنها بود.
     هنري در سال 1941 در اوج جنگ جهاني دوم ضمن تحليل اوضاع جهان و درگيرشدن آلمان با شوروي در مقاله اي نوشت كه برنده اصلي جنگ جهاني دوم، آمريكا و قرن بيستم پس از پايان جنگ جاري (جنگ دوم)، قرن برتري آمريكا خواهد بود زيرا از ميدانهاي جنگ به دور است و آسيب آن چناني نخواهد ديد. كشورهاي ديگر، اگر هم بر آلمان و ژاپن پيروز شوند، آن چنان سنگين آسيب خواهند ديد كه به حالت سابق خود بازنخواهند گشت. هنري يك راستگرا، جمهوريخواه آمريكايي و ضدكمونيست بود و آشگارا امپراتوري مجله اي اش را برضد شوروي و دولت مائو در چين بكار مي برد كه پس از درگذشت او، مجله هايش تا حدي چهره بيطرفانه به خود گرفتند.

روزنامه خبرورزشي تعطيل شد

     روزنامه خبرورزشي كه به عنوان پرتيراژترين روزنامه ورزشي كشور ، در حدود 10 سال به فعاليت خود ادامه داده بود ، با تصميم مديران اين رسانه به طور موقت تعطيل شد.
     به گزارش ايرانيوز ، با تصميم مديران روزنامه ، خبرورزشي از ابتداي انتشار روزنامه هاي ورزشي در سال جديد منتشر نخواهد شد. البته بنا به گفته منابع آگاه خبرورزشي با تعطيلي 3 ماهه روبرو شده است و بعد از اين مدت بار ديگر به چاپ مي رسد اما اخبار رسيده حاكي از آن است كه اعضاي تحريريه اين رسانه قرار است به زودي كار انتشار روزنامه نگاه ورزشي را آغاز كنند.
     خبر ورزشي طي چند سال گذشته به عنوان پرتيراژترين روزنامه ورزشي كشور منتشر مي شده است و طي اين مدت علاقه مندان زيادي پيدا كرده بود. شنيده ها حاكي از آن است اختلاف نظر برخي دست‌اندركاران اين رسانه دليل تعطيلي روزنامه بوده است.
     گفتني است اين اتفاق درحالي به وقوع پيوست كه طي يكي دو روز گذشته اخبار ديگري درخصوص تعطيلي يكي ديگر از رسانه هاي پرطرفدار ورزشي نيز به گوش رسيده است.

     روزنامه خبر ورزشی با صاحب امتیازی حسین واحدی پور پس از تغییرات اساسی در کادر مدیریت اجرایی، بعد از تعطیلات نوروز توسط تیم جدید منتشر خواهد شد. حضور حجت اله جیرودی و همکاران او از کادر اجرایی این روزنامه مطرح و پر خواننده کشور حذف شده است. خبر ورزشی با حدود یک صد هزار نسخه تیراژ، از جمله روزنامه های مطرح جامعه ورزشی نویسان است. جیرودی احتمالا کار اجرایی در یک نشریه ورزشی دیگر را برای خود و همکارانش بر عهده خواهد گرفت.

     سال نو امسال برای مطبوعاتی ها مطلوب نبود. توقیف و تعطیل ۹ نشریه در آستانه نوروز، یک نسق گیری از رسانه های نوشتاری تلقی شد و آه تاسف و حیرت و تعجب را بر زبان پرسنل این نشریات و هزاران خواننده آنها نشاند. آنان در پایان سال ، آرزوی دریافت عیدی و پاداش هفته ها و ماهها دوندگی و تلاش خود را با تلخکامی روبرو دیدند و با بغض و اندوه، قول و قرارهای کار بیشتر و بهتر برای نشریات خود بعد از تعطیلات نوروز را لغو کردند و با دلشوره بیکار شدن و بیکار ماندن در بهار طبیعت، خبر خزان توقف انتشار رسانه شان را برای همسر و فرزندان هدیه بردند. دریغ از این سامانه نابسامان نویسندگی و روزنامه نگاری در این روزگار طاعون زده. نوروز خزان زده بر اهالی قلم تسلیت باد .

ابوشكور بلخي شاعر انديشمند ايراني در يك نگاه

نهم مارس 987 ميلادي (365 هجري خورشيدي) سالروز در گذشت ابو شكور بلخي يكي از 27 شاعر و اديب دوران سامانيان است كه نظم و نثر فارسي را احياء كردند. ابو شكور درعين حال از نخستين منثوي سرايان ايران است. وي مردي فروتن بود و فروتني اش از اين شعر او استنباط مي شود كه گفت :
    
    تا به آنجا رسيد دانش من
    كه بدانم همي كه نادانم
    
    ابو شكور كه فارسي او با فارسي امروز تفاوتي ندارد و بسيار ساده و روان است معتقد به تاثير دانش افراد دراخلاق و رفتار انساني آنان است و اصل «تناسب ميزان دانش با رفتار انساني» ازوست، و اين باور از اين شعر او به دست مي ايد:
    
    خردمند داند كه پاكي و نرم
    درستي و راستي و گفتار نرم
    
    وي ميان «اراده و تصميم» و «خرد و دانش» رابطه مستقيم بر قرار ديده كه خردمند را قادر به كنترل نفس اماره دانسته و در اين زمينه گويد:
    
    خردمند گويد؛ خرد پادشاست
    كه بر خاص و برعام فرمانرواست
    
    ابو شكور همچنين براين عقيده است كه با دانش و دانايي همه مسائل را مي توان حل كرد و در اين باره گويد:
    
    جهان را به دانش توان يافتن
    به دانش توان رشتن و بافتن
    
    «آفرين نامه» از ابو شكور بلخي است. وي مورد توجه و عنايت خاص نوح ساماني بود.

روزنوشتهایی مابین ادبیات , توسعه و طبیعت

بر آتش تو نشستيم و دود شوق برآمد
تو ساعتی ننشستی كه آتشی بنشانی
     امروز تنها روز درختكاري در همه سال است. تنها روز از اين جهت كه ديده نشده و شنيده نشده كه در روز ديگري اين‌قدر از درخت صحبت شود. اما شگفت است كه آنچه در اين تنها روز انجام مي‌شود نيز هرگز از يك نمايش فرمايشي فراتر نرفته است.
     اين همه هياهو و تبليغ و شعار نتوانسته حتي گروهي اندك از مردمان را برانگيزد براي اقدامي داوطلبانه و خودجوش براي درختكاري. پولي است كه بايد هزينه شود، نهال‌هايي هستند كه شتابناك اين‌سو و آن‌سو بر زمين نشانده مي‌شوند، نهال‌هايي كه تجربه ساليان قبل نشان داده خيلي فرق است مابين انگيزه كاشتن و قصد نگهداشتن و آب دادنشان. 10 آنچه در همه اين ساليان در اين روز نهال بر زمين نشانده‌اند سبز شده بود و برگ و باري مي‌يافت... اكنون ايران چه گلستاني بود! و شگفت است كه زادآوري ذاتي و طبيعي را از زمين بازمي‌ستانند آنگاه به‌زور بر آن نهال مي‌نشانند.برگرديم به تاريخ.
     كجاست اكنون جنگل‌هاي انبوه ري و ورامين كه حتي سياحاني كه 300 سال پيش به اين خطه آمده بودند از آن روايت مي‌كنند؟ كجايند درختزاران انبوه زاگرس؟كجاست آن جنگل‌هايي كه به گفته ناصرخسرو از شعاع هفت‌فرسخي (42كيلومتري) كرمان را دربر گرفته بود؟ چرا هنوز ايران در شمار 5 كشور نخست رودررو با پديده مرگبار فرسايش خاك قرار دارد؟فرسايش خاك... كه رمق را از ايران بازمي‌ستاند و به‌تدريج آن‌را از حيات تهي مي‌كند. آنقدر خاك ايران كه هر سال از دست مي‌رود. مي‌دانيد چه حجمي و چه‌قدري دارد؟براساس يكي از برآوردهاي انجام شده، اين مقدار دقيقا برابر است با مجموع حجم 3 جزيره ايراني تنب بزرگ و كوچك و ابوموسي (براساس گزارش ارائه شده از سوي مؤسسه توسعه پايدار مناطق طبيعي) يعني اگر اين خاكي را كه به‌دليل از دست رفتن حفاظ طبيعي سالانه شسته شده و با هرز آب‌ها و بادها از دسترس طبيعت خارج مي‌شود جمع كرده و فشرده كنيم حجمي معادل 3 جزيره پيش گفته به‌دست مي‌آيدخاكي كه سرچشمه حيات است و تشكيل هر سانتي‌متر از آن در شرايط اقليمي ايران نيازمند دست‌كم هزار سال زمان است.
     ما البته در برابر ادعاهاي فزون‌طلبانه آن همسايه جنوبي درباره جزاير فوق‌الذكر رگ گردن سفت مي‌كنيم، تا آخر تاريخ هم اگر آن ادعاها ادامه داشته باشد همچنان بايد رگ گردن سفت كنيم و چنين نيز خواهيم كرد، اما فراموش مي‌كنيم كه اين خاكي كه به‌واسطه فرسايش همه‌ساله از دست مي‌رود اگر نه بسيار بيشتر، اما دست‌كم اينكه همان‌قدر مهم است.طرفه است كه متوجه نيستيم هر سال معادل آن 3 جزيره را از بخش مرغوب‌تر و حياتي‌تر و مهم‌تر كشورداريم از دست مي‌دهيم.ظاهرا شماري از طرفداران محيط‌زيست معترض شده‌اند به قطع شماري درخت دست‌كاشت در خرگوش‌دره. شوري كه آن اعتراض را برانگيخته البته قابل ستايش است... اما، شگفت است كه از اين شورها براي جنگل‌هاي چند ميليون ساله هيركاني و چند صد هزارساله زاگرس برانگيخته نمي‌شود.شگفت است كه كسي شمار نهال‌هاي كاشته شده در روزهاي درختكاري اين همه سال را نمي‌شمارد و در شگفت نمي‌شود كه چرا اين همه درختكاري كف‌دستي از كشور را سبز نكرده است.

نوشته ناصر کرمی

نجوا کرد: خدایا با من حرف بزن.
مرغ دریایی آواز خواند، او نشنید.
سپس فریاد زد: خدایا با من حرف بزن.
رعد در آسمان پیچید، اما او گوش نداد.
نگاهی به اطرافش انداخت و گفت: خدایا بگذار ببینمت.
ستاره ای درخشید ولی او توجهی نکرد.
باز فریاد زد: خدایا به من معجزه ای نشان بده.
و یک زندگی متولد شد، اما او نفهمید.
با ناامیدی گریست، خدایا با من در ارتباط باش، بگذار بدانم که اینجایی.
بنابراین خدا پائین آمد و او را لمس کرد.
ولی او پروانه را کنار زد و رفت.

     شاید باورتان نشود اما در حال حاضر قدیمی ترین نشریه ایران با عنوان «بیداری» در استان کرمان منتشر می شود. سال تاسیس این نشریه در کنار لوگوی صفحه اول آن ۱۳۰۲ ذکر شده است. بعد از این، روزنامه اطلاعات در تهران که در سال ۱۳۰۵ تاسیس شده، همچنان با استواری در حال انتشار است و امید است روزی شاهد برپایی جشن یکصد سالگی انتشار آنها شویم. نشریه بیداری با مشی خبری، تحلیلی، فرهنگی و اجتماعی در شش تا هشت صفحه و صفحات اول تا آخر آن به صورت چهاررنگ انتشار می یابد.

     «سنتوري» تنها يك فيلم نيست كه اگر بود اكنون تنها به خاطره‌اي خاك خورده در ذهن سينما دوستان بدل شده بود. «سنتوري» جرياني است كه انگار بايد رخ مي‌داد تا آنها كه خود را اصحاب فرهنگ مي‌دانند و ديگران را ابداع منفي فرهنگ، مديريت فرهنگي(!) خود را به آزمون بگذارند تا معياري باشد براي آنچه آن را بلوغ فرهنگي تعبير مي‌كنند.
     اولين بار نيست كه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي به عنوان متولي امور فرهنگي و هنري كشور از صدور پروانه نمايش به يك فيلم خودداري مي‌كند، آخرين بار هم. اما آنچه پرونده «سنتوري» را از ساير حوادث به متمايز مي‌كند، نوع برخورد عاليترين مقام اين وزارتخانه با اين موضوع است. اتفاقي كه بايد آرزو كنيم آخرين در نوع خود باشد.
     اينكه وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي به طور مستقيم عوامل يك فيلم را در توزيع غيرقانوني آن در بازار فيلم قاچاق متهم كند، بيشتر به تف سربالايي مي‌ماند كه دامن مجموعه فرهنگي كشور را لكه دار مي كند. شخص وزير قطعا خود بهتر از هر كسي مي‌داند كه در عرصه فرهنگ، بي‌فرهنگي‌هايي از اين دست هميشه بوده و هست اما اينكه اين سرقت فرهنگي، هنري را به پاي خود صاحب اثر بنويسيم، ادعايي است كه به جز به قصد فرافكني، در هيچ چارچوب‌ ديگري نمي‌گنجد.
     وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي در شرايطي از بي‌اخلاقي عوامل فيلم «سنتوري» ياد مي‌كند كه خود در همان لحظه بي‌اخلاقي بزرگتري را مرتكب مي‌شود، آنگاه كه در جمع خبرنگاران رسانه‌هاي گروهي – و نه در خفا- طناب اتهام را بر گردن كسي مي‌اندازد كه گناهكار بودنش در اين جريان نه تنها اثبات نشده كه امري بعيد است و عجيب‌تر اينكه از همان تريبون به دفاع از جرياني مي‌پردازد كه خود علت اصلي اين رويداد است، آنهم با داعيه اعمال مديريت فرهنگي و هيچكس نيست از آقاي وزير بپرسد اين مديريت فرهنگي آنگاه كه فيلم «سنتوري» در بيست و پنجمين جشنواره فيلم فجر به نمايش درآمد، كجا بود؟
     آيا اين همان مديريتي نيست كه از سنتوري در اين جشنواره دولتي تقدير كرد ؟ اگر نيست، بدا به حال فرهنگي كه با سياست يك بام و دو هوا اداره مي‌شود و اگر هست بدا به حال متولي فرهنگي كه از اين آزمون سربلند بيرون نيايد.

روزنامه امتیاز - یکشنبه ۵ اسفند

     روزنامه اصولگرای  «سیاست روز» در آستانه تغییرات اساسی است. تغییرات شامل بخش هایی از تحریریه، سیستم اداری، چگونگی صفحه آرایی و کیفیت چاپ و رنگی شدن تمام صفحات خواهد بود. چهره های پرتجربه  مطبوعاتی به کادر تحریریه  خواهند پیوست و یکی از برجسته ترین استادان روزنامه نگاری کشور مدیریت کلی تحریریه را بر عهده خواهد گرفت.

در قلمرو رسانه ها (۳)
     ادوارد كيو Edward Cave ناشر مجله «The Gentleman’s Magazine» بيست و هفتم فوريه 1691 در انگلستان به دنيا آمد و 53 سال عمر كرد. وي مجله خودرا كه يك نشريه عمومي تمام ـ عيار بود در چهل سالگي و در سال 1731 منتشر ساخت.
     كيو قبلا براي جلب شريك و جمع آوري پول تلاش بسيار بعمل آورده بود ولي موفق نشده بود زيرا كه در آن روزگار، افراد باور نمي كردند نشر مجله سودآور باشد و بيم از آن داشتند كه پولشان از دست برود.
    مجله «ادوارد كيو» يك نشريه اصطلاحا «جنرال اينترست (داراي همه گونه مطلب و باب سليقه همگان)» بود و قبل از انتشار در اعلان هاي چاپي كه بر در و ديوار چسبانيده بود وعده داده بود كه هر مطلبي را كه براي عامه مفيد باشد و آموزش عمومي دهد و سطح معلومات مخاطبان را بالا ببرد منتشر خواهد كرد و به هركس كه برايش مطلب بنويسد و بفرستد «حق التحرير» خواهد داد.

کيفرخواست اعدام براي کريم پور شيرازي

     پنجم اسفند ۱۳۳۲ دستگاه قضايي ارتش براي "امير مختار كريم پور شيرازي" تقاضاي مجازات اعدام كرد. كريم پور كه پس از براندازي ۲۸ مرداد خود را پنهان كرده و دو ماه بعد دستگير شده بود در روزنامه اش از وجود فساد ميان بستگان شاه مطلب نوشته و با واژه هاي صريح وي را مورد اهانت قرار داده بود. بعدا اعلام شد كه كريم پور در زندان آتش گرفته و سوخته است!.

منبع : روزنامک

در قلمرو رسانه ها (۲)
     اوايل اسفند ۱۳۳۲ «جان بروس» روزنامه نگار آمريكايي كه به سمت وابسته مطبوعاتي سفارت آمريكا در تهران منصوب شده بود در نطقي در برابر جمع در انجمن ايران و آمريكا، تعجب كرده بود كه چرا روزنامه هاي تهران رفتن نخست وزير به آبعلي را در روز تعطيل خبر صفحه اول قرار مي دهند! و اخبار مورد نياز مردم را كه بخشي از زندگاني روزه مره آنان شده اند ناديده مي گيرند و ....
     جان بروس كه چنين به صراحت انتقاد كرده بود سالها در روزنامه هاي كاليفرنيا قلم زده بود و نمي توانست كار غير حرفه اي را در روزنامه ها تحمل كند و شايد ورود دو استاد روزنامه نگاري در سه چهار سال بعد به ايران براي آشنا ساختن روزنامه نگاران وطن به اصول و روش هاي روزنامه نگاري و «تعريف خبر» به توصيه او صورت گرفته بود. اولويت انتخاب چند خبر از ميان اخبار متعدد براي چاپ در محلي محدود، صرف نظر از اهميت و درصد توجه مخاطبان، بر اين پايه است كه هرچه به زمان انتشار و محل انتشار (محل سكونت مخاطب) نزديكتر باشند بهترند. اما اين اصل نيز پس از انقلاب ۱۳۵۷ در برخي از روزنامه هاي ايران رعايت نمي شود.

منبع : روزنامک